Οπτήρας….

 

 

 

  …της Ελληνικής Δοκιμασίας 2009-2015 …

 

 

 

Του Κ.Π.Βλαχοδήμου

1


 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

Στον πατέρα μου…..που με έμαθε να σκέπτομαι….

Στη μητέρα μου….που με έμαθε να βλέπω.

Κ.Π.Β.

 

 

 

 

 

 

 

 

 2


 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

Αγώνας…….

Ένας σοφός άνθρωπος που θεωρούσα μέντορα μου και επηρέασε τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο μου είπε κάποτε όταν ήμουν πολύ νεότερος.  “Όταν παίρνεται μια απόφαση για δράση αυτή καθαυτή η απόφαση την στιγμή εκείνη δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή. Γίνεται έτσι από την επόμενη στιγμή και μετά εάν αυτοί που την στήριξαν θα πολεμήσουν η όχι για να μείνει καλή”.  Σίγουρα και αυτός θα είχε πάρει το μήνυμα από τον δικό του μέντορα, μήνυμα που πρέπει να έρχεται από τα βάθη των αιώνων καθώς οι ιστορίες των ανθρώπων επαναλαμβάνονται.

 

 

 

 

 

 

 

3


 

 


 

Περιεχόμενα Σελ.

Πρόλογος 7

Εισαγωγή 8

Έλληνας πάντα 10

Α.  Από τον πολιτικό λήθαργο στο ξάφνιασμα 11

1.- Το Άτομο…ο πυρήνας 12

Το Οθωμανικό Δόγμα και το γένος των Ελλήνων 13

Ανάδελφοι 15

Η ψωροκώσταινα και η οικονομική μπότα των κατακτητών 18

Κοιτάζοντας την πραγματικότητα κατάματα 20

“Mea culpa”-Το δίλλημα της αυτοκριτικής 22

Οι Σύγχρονες Κασσάνδρες, ... μπορεί να έχουν δίκαιο 24

Η Νέμεσις μπαίνει στη σκηνή για τον πολίτη 26

2.- H Ελληνική Κοινωνία…σε υπαρξιακή στιγμή 28

Θλιβερές Διαπιστώσεις και Πικρές Αλήθειες 29

Η Οργή 32

Ο  Φόβος 34

Το θάρρος των ολίγων 35

Υπάρχει πλέον ελπίδα; 36

3.- Ο Πνευματικός Κόσμος…η ψυχή της κοινωνίας 38

Η τηλεόραση κόβει την ανάσα 39

Το Θέατρο του παράλογου 40

Η αποτυχία του πνευματικού κόσμου της Ελλάδος 42

Η Ομφαλοσκόπηση του “Πνευματικού Κόσμου“ 43

4


 

Β.  Από το ξάφνιασμα στη δράση 45

1.- Ψάχνοντας για το μέλλον…στη νεολαία 46

Και τώρα τι κάνουμε; 47

Οι Αιθεροβάμονες, η Αλλαγή και το Κουράγιο 49

... στην Έρημο 50

Ξυπνώντας τον Έλληνα ανάμεσα μας 50

Η πραγματικότητα μας αφήνει πίσω της 52

Άρνηση της πραγματικότητας 54

Ένας τρόπος δράσης για τον πολίτη 55

Οικογένεια, ο ξεχασμένος κρίκος 57

Ένα απλό βήμα ελπίδας 59

2.- Προς την έξοδο…αλλαγμένοι 62

Από πού ν αρχίσει κανείς; 63

Τα δύσκολα 64

Η πιο μεγάλη δυσκολία 66

Μπορούμε 67

Στη Νεολαία μας:  Μην φοβάσαι 68

Η χαμένη γενιά; 69

Μια αλλιώτικη μετανάστευση  71

Επιμόρφωση για την ελπίδα 73

 

Δημόσιοι υπάλληλοι ~ Ένας σημαντικός ανθρώπινος πόρος 74

 

Φέρτα δω - Πραγματικό `Πόθεν Έσχες` και ασυλία  75

5


 

Γ.  Τα πολιτικά 78

1.-Το Αναγεννώμενο κατεστημένο 79

Ελληνική Δημοκρατία - Φάσεις πολιτικής ανωμαλίας 80

Η Αόρατη Διχοτόμος 81

Η Ουτοπία της Αναθεώρησης του Συντάγματος 84

Για μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας 86

Εκκλησίες Ελέγχου του Κράτους 87

Το πραγματικό χάσμα της αξιολόγησης 89

Τραβώντας το γκρεμό ποιο πέρα 90

Χαμένη ευκαιρία; 91

2.- Σημάδια Ανανέωσης 93

Περιθώρια εξέλιξης  94

3.- Κοινωνική Συνείδηση Συμμέτοχής στα Πολιτικά 97

Αρμονία ατομικού και κοινωνικού συμφέροντος…. το στοίχημα 98

Ο κίνδυνος απέναντι στους εκβιασμού 99

Ελληνικό Κράτος και Ελληνισμός 101

Δ. Επίλογος 102

Ε. Ο συγγραφέας 103


6

 

 


Πρόλογος

Με τον Κωνσταντίνο Βλαχοδήμο (Ντίνο για του οικείους) συνδέομαι με στενή φιλία από την δεκαετία του ’70. Γνωριστήκαμε στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες τις ημέρες που παραιτήθηκε από αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, μετά την αποτυχία του Κινήματος του Ναυτικού και τις εν συνεχεία διώξεις συναδέλφων του. Λίγο αργότερα προσλήφθηκε ως υψηλόβαθμο στέλεχος από μια σειρά από μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες, όπου έκανε μια δεύτερη καριέρα εξ ίσου επιτυχή με την πρώτη.  Η διττή αυτή στρατιωτική και επιχειρηματική του εμπειρία προσδίδει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις απόψεις του για τα ελληνικά πράγματα · τα οποία σημειωτέον ουδέποτε έπαψε να παρακολουθεί στενά και με ζωηρό ενδιαφέρον. Μάλιστα αφότου συνταξιοδοτήθηκε αρθρογραφεί τακτικά, μεταξύ άλλων και στο Διπλωματικό Περισκόπιο.

Προϊόν άλλωστε αυτής της αρθρογραφικής του δραστηριότητας είναι εν πολλοίς και το ανά χείρας βιβλίο. Το οποίο συνδυάζει την αυστηρή κριτική των ελληνικών δρωμένων - των τελευταίων, ιδίως, ετών – με μια αισιόδοξη θεώρηση του ελληνικού μέλλοντος. Με τις ενίοτε σκληρές επισημάνσεις του συγγραφέα για τη σημερινή κοινωνικο-πολιτική μας πραγματικότητα να αποσκοπούν στην ενεργοποίηση των εθνικών ανορθωτικών ανακλαστικών.

Η τραγική ανεπάρκεια του κομματικού μας κατεστημένου, η διάχυτη διαφθορά, η οριστική έξοδος από τη χώρα μεγάλου μέρους των πιο ταλαντούχων νέων μας, η στείρα πατριδοκαπηλία, ο λαϊκισμός, η κακοποίηση της Παιδείας, ο αντιδραστικός ρόλος των συντεχνιών, και το «οθωμανικό μας σύνδρομο» (με ιδιαίτερη αναφορά στην ψυχολογία του Καραγκιόζη) είναι μερικοί μόνο από τους στόχους της κριτικής ματιάς του Βλαχοδήμου.

Από την άλλη, όμως, ο συγγραφέας αναδεικνύει, μεταξύ άλλων: την καθοριστική σημασία της γλώσσας και των ηθών και εθίμων – σε αντιδιαστολή με τον χυδαίο ρατσισμό - ως εγγυητών της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού· τις πολιτιστικές αξίες που μας κληροδοτεί το ιστορικό παρελθόν – οι οποίες όμως ανήκουν σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, και δεν δικαιούμεθα να τις επικαλούμεθα, ειμή μόνο στο μέτρο που πράγματι τις εγκολπωνόμαστε και τις βιώνουμε, τον καίριο ρόλο της οικογένειας στη διαμόρφωση της νέας γενιάς·  και τους σημαντικότατους φυσικούς πόρους της χώρας μας. Προκειμένου όμως το συσσωρευμένο αυτό πνευματικό, ηθικό, και υλικό κεφάλαιο να αξιοποιηθεί δεόντως, ο Κ. Βλαχοδήμος θεωρεί αναγκαίο η διαχείριση των κοινών να αναληφθεί από τους επαγγελματίες πολιτικούς αντί των εφθαρμένων επαγγελματιών της πολιτικής.

 

Σας εύχομαι καλή ανάγνωση.

7


 

Εισαγωγή

 

Ανήκω στη γενιά των Ελλήνων που δοκιμάστηκε πολιτικά από κατάφορη κοινωνική αδικία. Στη γενιά που μορφώθηκε με διεστραμμένη ιστορία και αργότερα συνειδητοποίησε μόνη της πόσο διαφορετική ήταν η πραγματικότητα σε σχέση με τα διδασκόμενα. Βγήκαμε από ανάγκη έξω από την Ελλάδα ακολουθώντας ένα πεπρωμένο με μεγάλους κινδύνους. Μερικοί τυχεροί επέζησαν σ αυτή την περιπέτεια. Ποιος ξέρει πόσοι πολλά υποσχόμενοι άνθρωποι της γενιάς μας έχουν χαθεί για πάντα.

 

Ζήσαμε τα πρώτα χρόνια στην πατρίδα σε περιόδους δυστυχίας και εξαθλίωσης. Τον μεγάλο πόλεμο παιδάκια, τον διχασμό με τις εφηβικές μας ανησυχίες, τη χρυσή δεκαετία του 60 ως νεαροί δικηγόροι, μηχανικοί, αξιωματικοί. Πολλοί ξεκίνησαν φυλάγοντας κατσίκες σε βοσκότοπους, για να έλθουν στον κοσμοπολίτικο όνειρο της Αθήνας σε τρυφερή ηλικία, ν ανέβουν στον θαυμαστό κόσμο της `υψηλής` κοινωνίας μπαίνοντας σε κάποιο πανεπιστήμιο ή στρατιωτική σχολή έφηβοι. Την περίοδο της δικτατορίας γνωρίσαμε, μερικοί από μας, ακόμη και την πολιτική εξορία και το άγνωστο της ξενιτιάς.  Ανεξάρτητα με το τι έκανε ο καθένας μας για να επιβιώσει, ακολουθώντας τα αχνάρια από χιλιάδες Ελληνόπουλα πριν από μας, μείναμε με τον καημό του χωρισμού από τις ρίζες μας σε μια κρίσιμη ηλικία και μιας πατρίδας που τόσο αγαπάμε. Όσοι ξαναγυρίσαμε στην πατρίδα αμέσως μετά απογοητευθήκαμε με τα όσα συνέβαιναν και καταλήξαμε απόδημοι σε φιλόξενες χώρες αλλά με τον πόνο για τα δεινά της πατρίδας και της κοινωνίας που μας έθρεψε και το δυσβάστακτο βάρος της εθνικής μας ταυτότητας που ποτέ δεν απαρνηθήκαμε. Γι’ αυτό συχνά με μεγάλη θλίψη αλλά και αίσθημα ενοχής βλέπουμε τα αποτελέσματα της μεταπολίτευσης στην συμβάλλαμε.

 

Έτσι σε προχωρημένη ηλικία τώρα, σπρωγμένοι από τις πολιτικές εξελίξεις της νιότης, έξω απ` αυτήν την πατρίδα παρακολουθούμε με πόνο τον δραματικό κατήφορο της κοινωνίας. Βλέπουμε την αποδιάρθρωση και εκμηδενισμό των θεσμών και αξιών σε πολλά από τα χαρακτηριστικά που την κρατούσαν ζωντανή και δυναμική. Από την μεταπολίτευση και μετά κάθε επίσκεψη στη χώρα πρόσθετε στη μνήμη νέα στοιχεία σήψης..

Σκοπός αυτού του δοκιμίου δεν είναι να ανατρέξει στο παρελθόν αναζητώντας ευθύνες. Δεν είναι σκόπιμο να προσθέσει κανείς περισσότερη σύγχυση στις χιλιάδες τοποθετήσεις από τα μέσα ενημέρωσης. Από τις οποίες μόνο μία μικρή μειονότητα, είναι αξιόλογη. Οι υπόλοιπες είναι αξιοθρήνητες και ένοχο μέρος του προβλήματος.

Χαρακτηριστικό της ασύλληπτης πραγματικότητας είναι ότι η εικόνα της και κατά συνέπεια αυτό που εμείς συλλαμβάνουμε εξαρτάται από την οπτική γωνία που το παρατηρούμε. Έτσι ο κάθε παρατηρητής έχει διαφορετική αντίληψη για αυτήν. Απλοί πολίτες πιθανόν να έχουν τις οπτικές τους γωνίες πολύ περιορισμένες και η εικόνα της πραγματικότητας που βλέπουν σχεδόν να ταυτίζεται. Υπάρχουν όμως και ποικίλες εξαιρέσεις όπως άτομα που αποτελούν την εθνική ηγεσία, όντας στελέχη του πνευματικού, πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου  η και της πληροφόρησης. Όλοι αυτοί  παρατηρούν την πραγματικότητα από ευρύτερες γωνίες και από μικρότερη απόσταση έτσι η εικόνα που παρατηρούν διαφέρει από αυτήν του απλού πολίτη. Τέλος υπάρχουν και άτομα που λόγω της ασυνήθιστής διαδρομής στην διάρκεια της ζωής έχουν βρεθεί σε θέση να βλέπουν την πραγματικότητα από άλλη γωνία και συνήθως από μεγαλύτερη απόσταση.

Όντας άτομο της τελευταίας κατηγορίας με κάποια πείρα σε διεθνείς εξελίξεις πριν από μερικά χρόνια άρχισα να παρατηρώ και να καταγράφω τα πολιτικά γεγονότα στην πατρίδα και έξω από αυτήν, αλλά που την αφορούν μέσα από την δική μου οπτική γωνία.

Με αυτήν την προσέγγιση το δοκίμιο περιέχει θέσεις που δημοσίευσα τα τελευταία χρόνια. Οι σεισμικές επιπτώσεις των εκλογών του Ιανουαρίου 2015 επικροτούν ως επί το πλείστον αυτές τις θέσεις και ίσως προειδοποιούν για τα χειρότερα που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν.

Ο Αλέξης Τσίπρας προβάλλει την εικόνα του καινούργιου, αυτού που δεν έχει φθαρεί ακόμη. Με την εκλογική νίκη ουσιαστικά προσωπικό του επίτευγμα να αντιμετωπίσει σαν πρώτη του πρόκληση για ένα σύγχρονο κόμμα από μια δύσκολη πολιτική μάζα. Να απαντήσει στην απαίτηση των καιρών για μια Αριστερά, ελευθερωμένη από τις αγκυλώσεις του παλαιοημερολογίτικου μαρξισμού. Να υπηρετήσει τον λαό και τις ζωτικές ανάγκες του. Να στήσει θεσμούς που θα ποδηγετήσουν την ελληνική κοινωνία στην ελευθερία από τον κομματοκρατικό του ζυγό.

Καθώς δεν είχα ποτέ διασυνδέσεις και συμμετοχή με οποιοδήποτε πολιτικό ή ιδεολογικό μόρφωμα ή μέσα ευρύτερης ενημέρωσης προσπάθησα οι απόψεις  να είναι όσο μπορούσα αντικειμενικές. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι πάντοτε, μια και ως άνθρωπος που συμπάσχει με τους συμπατριώτες του φέρω επίσης πελώρια συναισθηματική φόρτιση μπρος στην κατάφορη κοινωνική αδικία των εξελίξεων.

Οι θέσεις αυτές εσκεμμένως παρακάμπτουν τα επιχειρήματα των πραγματιστών που  υποστηρίζουν ότι κάθε χώρα έχει την ηγετική ελίτ που της αξίζει και τους κινδύνους που εγκυμονούν μεγάλες ανακατατάξεις σ αυτήν. Έτσι είναι εύκολο για κάποιον να χαρακτηρίσει τις θέσεις αυτές αιθεροβάμονες ή ρομαντικές. Αλλά εν κατακλείδι δυστυχώς χωρίς να σπάσεις αυγά ομελέτα δεν γίνεται.

Καθώς οι γνώσεις μου περί την συγγραφή είναι πολύ περιορισμένες, ελπίζω ο αναγνώστης να μου συγχωρήσει άκομψες ατέλειες διατύπωσης της σκέψης. Σε προχωρημένη ηλικία πήρα το θάρρος να γράψω αυτές τις γραμμές σαν συνεισφορά στις προσπάθειες να ξεπεράσει η πατρίδα μας τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα.

Ελπίζω κάποιοι, ιδίως νεότεροι, να βρουν έστω και μικρά χρήσιμα μηνύματα μέσα του.

8


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Έλληνας πάντα

Η αιώνια σύγκρουση του `εγώ` με το `εμείς` στην ψυχή του Έλληνα και η κυριαρχία  του πρώτου δια μέσου των αιώνων είναι ίσως το πλέον σταθερό χαρακτηριστικό της φυλής όπως εξελίσσεται ανάμεσα σε επιδράσεις και επιρροές από εξωτερικά στοιχεία. Το φυσικό περιβάλλον που διαβιεί είναι η γενεσιουργός δύναμη που μορφώνει και εξασφαλίζει την προστασία αυτών των στοιχείων της εθνικής του ταυτότητας, οπλίζοντας τον με μια σπάνια δημιουργική φαντασία: αιτία στιγμιαίων μοναδικών λάμψεων στην πολιτιστική εξέλιξη της ανθρωπότητας όταν η αρμονία ανάμεσα σε αυτά τα δύο στοιχεία επικρατεί,  αλλά και αιώνιων μαρασμών και αφάνειας όταν το `εγώ` κυριαρχεί απόλυτα και η διχόνοια βασιλεύει .

 

 

 

 

9


 

 

 

 

 

 

 

…….2008

 

 

 

…Από τον πολιτικό λήθαργο στο ξάφνιασμα

 

 

 

 

 

 

10


 

 


 

 

 

 

 

 

Το άτομο…..

 

 

 

….ο πυρήνας

 

 

 

11


 

 

Το Οθωμανικό Δόγμα και το γένος των Ελλήνων

Όπως ο καθένας από εμάς τους μετανάστες, που αποκαλούν “ομογενείς”, έχω την δική μου διαφορετική ιστορία από όλες τις άλλες. Έχουμε όμως όλοι μας και πολλά κοινά. Αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε την πατρίδα από ανάγκη, οποιαδήποτε και αν ήταν αυτή, οικονομική, πολιτική η άλλη και επωφεληθήκαμε από την φιλοξενία φίλων λαών που αν κάναμε προσπάθεια να αφομοιωθούμε κοινωνικά,  μας φιλοξένησαν και μας έκαναν φίλους και συμπολίτες. Και αυτό χωρίς να μας εμποδίσουν να διατηρήσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Ήταν τότε που διάβασα και την σύγχρονη ιστορία μας από τις πηγές τους και αντελήφθην πόσο διαφορετική ήταν αυτή που διδάχτηκα στο σχολείο η στα κλεφτά.

Μια τέτοια εμπειρία μου έδειξε ορισμένα πράγματα που ίσως όσοι έζησαν στην Ελλάδα δεν είχαν την ευκαιρία να δουν: κυρίως πως αντιλαμβάνεται ο απλός ξένος κάθε τι Ελληνικό.

Καταρχήν, επειδή η μυθολογία τους και οι βάσεις των πολιτικών τους συστημάτων έχουν ελληνικούς όρους, ιδέες και νοήματα, οι άνθρωποι αυτοί έχουν μια αγνή αγάπη για την έννοια Ελλάδα, μια και την μαθαίνουν από βρέφη και την θεωρούν μέρος της πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Μια Ελλάδα βεβαίως που δεν υπάρχει πια αλλά που ονειρεύονται να επισκεφτούν και να θαυμάσουν έστω και μέσα από τα  ερείπια των μοναδικών  έργων εκείνης της εποχής. Και κάθε ένας από αυτούς τους επισκέπτες, αν τύχει να βρεθεί στην χώρα μας σε ειρηνική περίοδο, πέφτει στην παγίδα του μοναδικής ομορφιάς τοπίου με το φως και τα χρώματα που προσφέρει το κλίμα της και γίνεται εφόρου ζωής ένας άγγελος ενός ονείρου που έζησε για τους συμπατριώτες του. Αυτή η αντίληψη που εδράζεται στην προσωπικότητα αυτών των ανθρώπων μια και μεταδίδεται από την πλέον τρυφερή ηλικία με τους μύθους είναι στην ουσία αυτό που συχνά εδώ στην χώρα μας και σε δύσκολες στιγμές αποκαλούμε ‘Θεό της Ελλάδας’ και που πολλές φορές μας έβγαλε από δύσκολες περιπέτειες τις οποίες προκαλούμε μόνοι μας. Αυτή είναι επίσης η αιτία  που πολλοί από εμάς τους ομογενείς ερχόμαστε στην Ελλάδα συχνά και πληγωνόμαστε με αυτά που συμβαίνουν. Η καρδιά λοιπόν αυτού που ονομάζουμε Ελληνισμό σήμερα μπορεί να μην είναι πλέον στην χώρα αλλά να βρίσκεται μέσα σε αυτήν την παγκόσμια αντίληψη.

Αλλά μαζί με αυτήν την ιδέα για το Ελληνικό ιδεώδες, μια και επισκέπτονται την χώρα μας συχνά, έχουν και μία εντύπωση για τους σύγχρονους κατοίκους αυτής της χερσονήσου. Εδώ δεν πρόκειται για ιδεολογίες και εθνικισμούς. Ξέρουν ότι, όπως και για το δικό τους έθνος, καμία φυλή δεν είναι καθαρή στην Ευρώπη αλλά πέρα από θρησκευτικές και πολιτικές επιρροές τα ήθη και έθιμα όπως και η γλώσσα των κατοίκων επιζούν διαχρονικά στις ρίζες τους, σημάδι αδιάσειστο κάποιας συνέχειας της φυλής. Και είναι αυτά τα έθιμα όπως η αγνή φιλοξενία, η ανάγκη για ειλικρινή επικοινωνία και τα σημάδια κοινωνικής καταπίεσης, όπως εκφράζονται στην μουσική και την ποίηση του,  που δίνει τις επιπρόσθετες εμπειρίες στον ξένο και τον κάνει να αγαπήσει πέρα από το ιδεώδες και τον σημερινό κάτοικο της Ελλάδας σαν άτομο.

12


 

Τα πράγματα αλλάζουν δραματικά αν έρθει σε επαφή με την κοινωνική δομή. Ξαφνικά τα ίδια φιλόξενα άτομα της φωτίζονται από κανόνες κρατικής λειτουργίας της που έρχονται από τα βάθη των αιώνων της Οθωμανικής κατοχής, κανόνες που αντισταθήκαν με επιτυχία σε κάθε προσπάθεια αλλαγής τους στην  ιστορία του σύγχρονου Ελληνικού κράτους. Και αυτό ενώ ακόμη και στην ίδια την Τουρκία κάτι αναγεννιέται. Πολιτικές συγκυρίες, όπως η παρούσα και εξωτερικά γεγονότα ντύνουν τους πρωταγωνιστές αυτής της δομής με διάφορα ονόματα κάθε φορά αλλά στην ουσία παραμένουν οι ίδιοι. Οι παίκτες στο παιχνίδι είναι οι αδίστακτοι κοτζαμπάσηδες με το κατεστημένο τους, οι ανήμποροι ραγιάδες που απελπισμένοι γονατίζουν κάτω από τον ζυγό για να επιβιώσουν, αυτοί και οι απόγονοί τους με την ελπίδα μιας αλλαγής, οι αγάδες με το αφιόνι της εξουσίας και ο εξωτερικός παράγοντας που προωθεί τα συμφέροντα του χρησιμοποιώντας εντόπιους πράκτορες του να οδηγούν τα γεγονότα. Ακόμη και ένας απλός παρατηρητής μπορεί να δει αυτή τη δομή σήμερα. Αν κάτι διαφέρει αυτή τη φορά είναι η αδυναμία του κατεστημένου να διατηρήσει την πλήρη αδιαφάνεια και παραπληροφόρηση από τα εντόπια ΜΜΕ καθώς ο απλός πολίτης έχει πολλούς και διεθνείς διαύλους πληροφόρησης.

Δεν χρειάζεται να πάει κανείς μακριά. Από τα έξη δυαδικά ιδιωτικά κανάλια τα τέσσερα, και μάλιστα μεγάλης ακροαματικότητας, κάτω από την αιγίδα της αγγλοσαξονικής καθοδήγησης εκπέμπουν σειρές που ομιλούν στην Τουρκική γλώσσα σε πολύ μεγάλα διαστήματα με ισχυρά μηνύματα οθωμανικών δομών. Επί πλέον όλα αναμασούν στα παράθυρα τους τα ίδια πολιτικά και οικονομικά θέματα χρησιμοποιώντας μια ακατάληπτη για τον απλό ακροατή τεχνική γλώσσα λες και έχουν βαλθεί να κρατήσουν τους πολίτες αιωρούμενους σε ένα νέφος αβεβαιότητας, ανασφάλειας και απελπισίας. Δεν μπορώ παρά να το συνδυάσω με την κατάντια της γλώσσας μας από τα πειράματα του αριστερόστροφου πνευματικού μας κόσμου. Το μυαλό μου πηγαίνει στον Τούρκο στοχαστή και πρωθυπουργό της Τουρκίας για την αξιόλογη δουλειά του γύρω από το Νέο-οθωμανικό Δόγμα με όλες του τις αδυναμίες και καταλήγω ότι το Έθνος μας δεν έχει πολύ χρόνο εάν δεν θέλει να μεταβληθεί σε μόνιμη “ομογένεια” στο παλαιό Ελληνοεβραικό μοντέλο.

Θα διακινδύνευε κανείς μια παρατήρηση γύρω από τα όσα συμβαίνουν στην Ελληνική κοινωνία σήμερα. Οι ιθύνοντες του Δυτικού κόσμου έχουν δυσκολία με τους πολίτες των χωρών τους να ωθήσουν την Ελλάδα κάτω από μια νέα Οθωμανική ομπρέλα γιατί αυτό θα θεωρηθεί μέγιστο πλήγμα στο πολιτιστικό τους υπόβαθρο. Προσπαθούν επομένως να βοηθήσουν τους απλούς Έλληνες να πραγματώσουν το όνειρό τους και να ενσωματωθούν πλήρως με την κοινωνία των Ευρωπαϊκών χωρών. Και αυτή η υποστήριξη είναι αποφασιστικής σημασίας. Οι συζητήσεις και αποφάσεις για την διαχείριση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα είναι απόρροια της πολιτιστικής βούλησης του Δυτικού κόσμου για την Ελλάδα. Το πρόβλημά είναι οι αντιδρούσες Οθωμανικές δομές της Ελληνικής κοινωνίας που δεν έχουν ακόμη απέναντι τους αντίπαλο δέος μέσα στην κοινωνία. Και αυτό μόνον οι Έλληνες πολίτες μπορούν να το δημιουργήσουν.

Ταλαιπωρούμενοι παράλληλα με το μεγάλο δίλημμα…

13

 

…είμαστε ανάδελφοι;

Το βάρος του ανάδελφου έθνους βαραίνει την ψυχοσύνθεση μας σαν Έλληνες. Στα κοντινά μας σύνορα βλέπουμε αλλοεθνείς που δια μέσου των αιώνων έχουν επιδράσει στην κοινωνική μας δομή, άλλοι λιγότερο και άλλοι πολύ περισσότερο. Παρόλα ταύτα αισθανόμαστε διαφορετικοί. Λες και διαχρονικά τα κύρια στοιχεία  της κουλτούρας μας σαν γένος, αποτέλεσμα των χαρακτηριστικών του περιβάλλοντος,  επιβιώνουν και οι ιστορικές καταβολές των γειτόνων συμβάλλουν στην περαιτέρω διαφοροποίηση. Ποιο μακριά, προς Ανατολάς, το πολιτισμικό χάσμα  ευρύνεται. Όσο για την Δύση, θρησκευτικά δογματικά σχίσματα που θα έπρεπε να είναι ξεπερασμένα στην εποχή μας, έχουν αποτελέσει ανυπέρβλητα εμπόδια μιας ουσιαστικής προσέγγισης.  Έχουμε πειστεί ότι  η μοίρα μας έχει κάνει ένα   έθνος σχιζοφρενές, κάτι σαν  ένα Ιανικό άγαλμα  που αγναντεύει ταυτόχρονα προς Ανατολάς και προς Δυσμάς. Συχνά ήμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό.

Τελευταία, οι παγκόσμιες πολιτικές εξελίξεις έχουν προβάλλει έντονα αυτήν την σχιζοφρένεια με τις σφοδρές αντικρουόμενες τοποθετήσεις αξιόλογων πολιτών που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να ελαχιστοποιήσουν το ψυχολογικό σύμπλεγμα.

Προκύπτει έτσι ο πειρασμός, απλοποιώντας τα πράγματα, να προβάλει κάνεις τις δύο αντικρουόμενες τάσεις ελπίζοντας πως έτσι ότι σοφότεροι θα βρουν έναυσμα να εντρυφήσουν περαιτέρω. Να βοηθήσουν έτσι το έθνος να αποκτήσει μια κεφαλή με ευέλικτο λαιμό  για να κοιτάζει γύρω του αλλά με το σώμα του γυρισμένο και εστιασμένο σε μια βασική κατεύθυνση με εμπιστοσύνη. Γιατί κάτι τέτοιο θα βελτιώσει τις πιθανότητες επιβίωσης του. Ίσως έτσι θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε τους πραγματικούς μας πολιτισμικούς συγγενείς, αν υπάρχουν, να μην είμαστε τόσο απομονωμένοι και να πάψουμε να αισθανόμαστε ανάδελφοι.

Η τάση για μια προς Ανατολάς εστίαση έχει ασφαλώς ισχυρότατα ερείσματα, Οι πολιτισμικές επιρροές της τελευταίας περιόδου ενός πολυεθνικού Βυζαντίου  και της Οθωμανικής κατοχής, μιας τόσο μακράς περιόδου,  σε συνδυασμό με την παρουσία του Σλαβικού στοιχείου από Βορρά είναι προφανείς στις επιφανειακές πολιτισμικές αξίες της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας. Χωρίς να τονίζεται στην άποψη αυτή, το κύριο στοιχείο υποβόσκει. “Δεν υπάρχει φυλετική συνέχεια του κλασσικού Ελληνισμού και του σύγχρονου Ελληνικού έθνους (Ρωμιοί) του οποίου η ιστορία ξεκινά από το Βυζάντιο”. Δηλαδή διακοπή της συνέχειας του γένους.

Το μέρος του πνευματικού μας κόσμου που υποστηρίζει αυτήν την τάση αποτελείται από πλέγμα αξιόλογων μελετητών αλλά και συγκεχυμένων δογματικών ιδεολόγων που διαστρεβλώνουν αυτήν την μεταγενέστερη ιστορική πραγματικότητα. Παραμερίζουν τις βαθύτερες ρίζες της πολιτισμικής μας δομής που υπάρχουν και είναι συνέπεια της επίδρασης του περιβάλλοντος στην διαμόρφωση του χαρακτήρα των ανθρώπων.

14


 

Ωθούν το έθνος προς μια μορφή νέο-Οθωμανικής κοινοπολιτείας της οποίας οι πολιτισμικές βάσεις προέρχονται από δογματικά συντηρητικές, ρομαντικές η αιθεροβάμονεςς αριστερίζουσες  αρχές, προεξάρχοντος του θρησκευτικού παράγοντος. Ωθούν προς ένα γεωπολιτικό χώρο σε φάση δραματικών εξελίξεων με αποφασιστικό παράγοντα τον ριζοσπαστικό Ισλαμισμό. Είναι μια τάση υπέρβασης του σχιζοφρενικού συνδρόμου με στροφή προς μια μυστικιστική  Ανατολή.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί από τους γείτονες μας θα επιθυμούσαν μια τέτοια στροφή μας, αλλά για λόγους πολύ διαφορετικούς από αυτούς που πολλοί από εμάς πιστεύουμε. Χωρίς εξαίρεση, θεωρούν ότι είμαστε έθνος με ελάχιστο δυναμικό αναγέννησης και που με περαιτέρω αποσάθρωση ηθικών αξιών υπό την πίεση του μεταναστευτικού ρεύματος θα απωλέσουμε σύντομα τα χαρακτηριστικά του γένους μας και θα απορροφηθούμε από δυναμικότερα γειτονικά στοιχεία.

Εν κατακλείδι οι υποστηρίζοντες αυτήν την εστίαση προς Ανατολάς  πιστεύουν ότι αυτός είναι ό δρόμος που θα μας κάνει να αισθανόμαστε μέλη μιας οικογένειας λαών και όχι ανάδελφοι.

Μια προς Δυσμάς εστίαση έχει πολύ ποιο αδύναμα επιχειρήματα εμπρός στην σκληρή πραγματικότητα των δομών της κοινωνίας. Επί πλέον, δεδομένης της απολύτου επικράτησης μιας έντονα αριστερόστροφης πνευματικής ελίτ η οποία τις δύο τελευταίες γενιές έχει πουλήσει την ανεξαρτησία της στο πολιτικό κατεστημένο για προβολή και υλικά οφέλη, οι τυχόν υπάρχοντες υποστηρικτές αυτής της τάσης σπανίζουν. Ως επί το πλείστον σιωπούν και αρκετοί έχουν αποδημήσει. Η πρόταση τους όμως εδράζεται σε ένα λογικό υπόβαθρο.

Πρώτον, με βίαιές αντιδράσεις των σκεπτικιστών, υποστηρίζει ότι παρ’ όλες τις φυλετικές και θρησκευτικές επιδράσεις δια μέσου των αιώνων, υπάρχει συνέχεια στην ύπαρξη του γένους των Ελλήνων. Ότι αυτή  διατηρείται χάρις στην μοναδικότητα των συνθηκών διαβίωσης που διατηρούν τις πολιτισμικές του ρίζες, απορροφώντας εξωτερικές επιδράσεις. Και ότι τούτο διαπιστώνεται από την φύση των σποραδικών και βραχύτατων πνευματικών του επιτευγμάτων. Αυτή η συνέχεια αναγνωρίζεται κυρίως από τα προς Δυσμάς έθνη, τα οποία δεν έχουν εδαφικές βλέψεις, στον ίδιο βαθμό που αναγνωρίζεται για τα ίδια, καθώς όλα έχουν δεχτεί ποικίλες εξωτερικές επιδράσεις.

Δεύτερον, υπάρχει μια ιστορικά εξελικτική πορεία του σύγχρονου δυτικού πολιτισμικού οικοδομήματος που έχει την γένεση του στον κλασσικό Ελληνισμό. Η Πλατωνική/Αριστοτελική υποδομή αναπτύχθηκε και διασώθηκε μετά την μετά-Πλατωνική φάση και την Ελληνιστική περίοδο από την μεγάλη Αραβική άνθηση για να περάσει στην Δυτική Ευρώπη μέσω των Μαυριτανών. Έτσι ακολούθησαν οι γενιές της αναγέννησης, του διαφωτισμού και της νεωτερικότητας, όλες διαδοχικές  γενιές εγγονών του κλασσικού Ελληνισμού που έθεσε τα βασικά φιλοσοφικά ερωτήματα για τον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Και αυτές οι γενιές, πάντα αναγόμενες στις φιλοσοφικές τους ρίζες, έχτισαν με τις πνευματικές τους δημιουργίες τα σύγχρονα πολιτισμικά συστήματα δυτικού τύπου που έχουν σαν ακρογωνιαίο τους επίτευγμα τον αγώνα για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, θρησκευτικών πεποιθήσεων και κοινωνικής κατάταξης. Συστήματα που άλλες κοινωνίες στα περισσότερα μέρη του πλανήτη προσπαθούν να αφομοιώσουν.

15


 

Έτσι το σύγχρονο Δυτικό πολιτισμικό μοντέλο διαπερνιέται από τις ρίζες του κλασσικού Ελληνισμού. Και είναι οι σύγχρονοι απόγονοι αυτής της πνευματικής εξέλιξης που έχουν πείσει τις δυτικές κοινωνίες για την συνέχεια του δικού μας έθνους. Υποστηρίζουν ότι λογικά κανένας μας δεν “ανήκει στην Δύση” αλλά ότι είμαστε, όλοι εμείς που συμβάλλαμε στην εξελικτική της πορεία, ισότιμα μέλη της, ανεξάρτητα περιόδων ακμής και παρακμής στις μακραίωνες ιστορίες μας. Άρα το έθνος μας κάθε άλλο παρά ανάδελφο είναι. Αντίθετα, αν αποφύγει τον κίνδυνο ενός κακέκτυπου αντίγραφου, έχει πελώριο στρατηγικό πλεονέκτημα σαν ισότιμο μέλος, να μεταλλάξει την κοινωνία του στο περίγραμμα αυτού του σύγχρονου πολιτισμικού μοντέλου, αφού οι ρίζες του τελευταίου γεννήθηκαν από τους προγόνους μας στις συνθήκες του περιβάλλοντος της χώρας μας.

Πρεσβεύουν λοιπόν, οι υποστηρικτές αυτής της τάσης, ότι ο Δυτικός Κόσμος, όπως έχει εξελιχθεί πολιτισμικά σήμερα, είναι η πραγματική οικογένεια μας. Ότι μια στενή και αδιάσειστη συμμετοχή μας στις εξελίξεις αυτής της οικογένειας εθνών, που μας έχουν βοηθήσει και προσκαλέσει επανειλημμένως, χωρίς βαθύτερες επιβουλές  στην επιβίωση μας σαν έθνος, είναι η μόνη λογική και εθνικά συμφέρουσα επιδίωξη μακροχρόνια.

Τονίζουν ότι η οικογένεια αυτή, στηριζόμενη στην εξέλιξη του πολιτισμικού της μοντέλου, έχει μια αναδυόμενη Ευρωπαϊκή και ευρύτερα Δυτική ταυτότητα με πολύ μεγαλύτερη ποικιλία εθνικής προέλευσης από τις έντονα προβαλλόμενες για την δημιουργία σύγχυσης, γερμανικής και αγγλοσαξονικής. Προτείνουν την μετατροπή των δογματικών φραγμάτων που μας κρατούσαν χώρια σε φορείς του πραγματικού τους ηθικοπλαστικού ρόλου μακριά από πολιτικές εξελίξεις. Και επιμένουν στο γεγονός της προστασίας των ιδιαίτερων εθνικών χαρακτηριστικών του κάθε μέλους, πάνω στην ποικιλία των οποίων διαμορφώνεται η Ευρωπαϊκή ή ευρύτερα η ταυτότητα του Δυτικού κόσμου. Τελικά πιστεύουν ότι μια τέτοια μακροχρόνια στρατηγική μας επιλογή υπερβαίνει βραχυχρόνιες γεωστρατηγικές τοποθετήσεις και εξελίξεις και υπηρετεί πολύ καλύτερα το όραμα της επιβίωσης του γένους σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

Η διαμετρική θέση των υποστηρικτών αυτών των δύο τάσεων, εκδηλούμενη σε διάφορες πολιτικές αποχρώσεις έχει επιφέρει μύρια κακά στην πατρίδα και κάνει να διαφαίνονται στον ορίζοντα αχνά σημάδια ολοκληρωτικής εξαφάνισης του Ελληνικού γένους. Είναι καιρός, ο διστακτικός αλλά πραγματικός πνευματικός κόσμος των Ελλήνων, όπου και να βρίσκεται, να εγερθεί και ακολουθώντας το παράδειγμα των ολίγων εξ αυτών δεδηλωμένων μέχρι τώρα, να υψώσει φωνή για την ακολουθητέα πορεία. Το έθνος μας δεν πρέπει να αισθάνεται ανάδελφο γιατί δεν είναι και τους αποζητά από καιρό να φανούν και να πολεμήσουν γι’ αυτό που πιστεύουν.

Αλλά υπάρχει και άλλη θεώρηση…

16


 

...η ψωροκώσταινα και η οικονομική μπότα των κατακτητών

Είναι προφανές ότι η έξοδος από το τέλμα που έχει βυθιστεί η χώρα είναι πολύ δύσκολη. Με ένα ηγετικό κατεστημένο που έστησε το σκηνικό για να νέμεται την εξουσία με λαϊκίστικες πολιτικές που σπρώχνουν βαθύτερα στον βούρκο και ένα λαό που γαλουχήθηκε την περασμένη γενιά να μένει νωθρός και πολιτικά αδρανής, εκτός θαύματος, υπάρχουν ισχνές ελπίδες για το έθνος.

Καλλιεργείται από την ηγετική τάξη η εκδοχή ότι, όπως πάντα, ξένες δυνάμεις μας οδήγησαν ήδη σε πλήρη υποτέλεια τουλάχιστον μέχρι το 2060! Και εάν αθετήσουμε θα κατέβουν με τους στόλους τους να καταλάβουν την Ακρόπολη μια και είναι για πούλημα. Μνήμες που οι νεότεροι δεν έχουν ζήσει βγαίνουν στην επιφάνεια για να περιγράψουν και να παρομοιαστούν γλαφυρότερα οι κατακτητές. Έτσι οι Αμερικάνοι που δεν μας επέτρεψαν να μπούμε στο σύμφωνο της Βαρσοβίας έχουν αντικατασταθεί από τους πλέον ελκυστικούς για το μένος του λαού Γερμανούς που δεν μας αναγνωρίζουν το δικαίωμα  λόγω της μοναδικής ευγενούς μας καταγωγής να ζούμε αενάως με δανεικά. Λες και ήμαστε οι μόνοι κατατρεγμένοι στον πλανήτη. Λες και ο γερμανικός λαός δεν πέρασε δύο φορές την απόλυτη εξαθλίωση και υποταγή τον προηγούμενο αιώνα. Λες και οι Άγγλοι δεν κατέβηκαν τα σκαλιά της εξαθλίωσης μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο καθώς η αυτοκρατορία διαλύοταν. Αλλά και οι δύο αυτοί λαοί υπέμειναν υπερήφανα, διατήρησαν την κοινωνική τους συνοχή, εργάστηκαν σκληρά και ανέδειξαν στιβαρές ηγεσίες που υποστήριξαν, από όλο το ιδεολογικό τους φάσμα.

Το γεγονός ότι είμαστε μέλος μιας ομάδας χωρών που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση, θεωρούμενης όσον αφορά τα κοινωνικά συστήματα και την ελευθερία των πολιτών τους από την πλειονότητα των άλλων λαών του πλανήτη σαν παράδειγμα προς μίμηση, διαστρεβλώνεται.  Θεωρείται ως η αρχή μιας διαδικασίας όπου όλες αυτές οι χώρες, ακολουθώντας την Ελλάδα κατά βήμα, θα πέσουν θύματα μιας απόλυτης υποτέλειας μιας Γερμανίας ή του τερατώδους χρηματοοικονομικού συστήματος στην αυτοκρατορία των σκλάβων. Επιμένουν ότι οι Έλληνες, όπως και οι άλλοι λαοί θα παραμείνουν γονυπετείς καθώς η καταιγίδα θα σαρώσει τα πάντα.

Μια ψυχρότερη αντιμετώπιση της κατάστασης όμως δείχνει άλλα. Όντας μέλος αυτής της ομάδας χωρών μια σειρά από λογικούς παράγοντες συνεισφέρουν σε ορίζοντα ελπίδας. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς μερικούς από αυτούς.

Καταρχήν ζούμε κάτω  από το υπέροχο φως της ευλογημένης πατρίδας μας σε ένα περιβάλλον με πλούσια πολιτιστική κληρονομιά και σύγχρονες υποδομές που ζητάει τόσα λίγα για την υλική επιβίωση του ατόμου και προσφέρει τόσα πολλά για την πνευματική του δημιουργία. Αυτή είναι η  αλώβητη στερεή βάση που μπορεί να χτιστεί η Ελλάδα του μέλλοντος ορθάνοιχτη στον παγκόσμιο γίγνεσθαι, παραμερίζοντας μετά από μιας γενιάς άφρονα διαβίωση, τα εφήμερα ερείπια που δημιουργήσαμε εμείς οι γεροντότεροι και κύριοι φταίχτες.

Αυτή τη βάση δεν είναι δύσκολο να τη δει κανείς. Είμαστε φύλακες μνημείων και ταυτότητας των πηγών της πολιτιστικής κληρονομιάς του σύγχρονου κόσμου με αδιαφιλονίκητα στοιχεία συνέχειας δια μέσου των αιώνων. Κατοικούμε σε μια χώρα με ευλογημένο κλίμα που μπορεί να μας δωρίσει

17


 

αενάως ενέργεια και που ο κάθε άνθρωπος θα ήθελε να ζήσει έστω και για λίγο. Έχουμε δυναμικό παραγωγής των πιο ζηλευτών προϊόντων που η μητέρα γη μπορεί να δώσει. Ζούμε κυριολεκτικά μέσα στην θάλασσα που είναι μέρος της ίδιας μας της ύπαρξης. Αλλά δεν είναι μόνον αυτά τα μοναδικά. Την χώρα σήμερα πρέπει να την δούμε πέρα από την ομίχλη της καταστροφολογίας. Η Ελλάδα έχει οικονομικές υποδομές μιας αναπτυγμένης χώρας. Το τεχνολογικό επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού της είναι υψηλό. Το επικοινωνιακό της δυναμικό σύγχρονο. Έχει σημαντικούς πόρους πρώτων υλών. Αυτές είναι βάσεις, μοναδικές για μια μικρή χώρα και είναι αυτές που ανήκουν στην κοινωνία.

Έπειτα, με τα πικρά μαθήματα των δύο προηγούμενων αιώνων η Ευρώπη ολόκληρη, της οποίας είμαστε αναπόσπαστο μέρος, προχωρεί με μικρά πολύ δύσκολα αλλά σταθερά βήματα προς μια πραγματική πολιτική ενοποίηση. Καθώς η λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και η χρηματοοικονομική απειλή αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού, καθίσταται προφανές ότι η ευημερία και διατήρηση των κοινωνικών κεκτημένων των λαών της γηραιάς ηπείρου μπορεί να προστατευθεί μόνον με μια ομοσπονδοποίηση, στηριζόμενη στην κοινή πολιτιστική τους κληρονομιά και την διατήρηση ισχυρών δεσμών με τις άλλες χώρες του δυτικού κόσμου που την έχουν κοινή. Σε αυτήν την επίπονη διαδικασία έχουμε τα εφόδια και πρέπει να συμμετέχουμε δυναμικά. Αυτό που θα προκύψει θα έχει μικρά και μεγάλα μέλη, ισχυρά και αδύνατα σε διάφορους αλλά όχι ίδιους τομείς. Αυτό όμως που δεν μπορεί να έχει είναι ένα μέλος επικυρίαρχο που θα μας έκανε να επαναλάβουμε τα λάθη της ιστορίας.

Και μέσα στο πλαίσιο αυτών των δύο διαστάσεων υπάρχει και μια τρίτη, που αφορά ειδικά την χώρα μας. Ζούμε στον αιώνα της συνεχούς πληροφόρησης των λαών. Και η Ευρώπη είναι μπροστά σε αυτόν τον χώρο. Ο μέσος Ευρωπαίος πλέον παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη χώρα μας. Αναγνωρίζει ότι λόγω της παγκόσμιας κρίσης, από δικά της λάθη, έκανε και συνεχίζει να κάνει ένα πείραμα που έχει να κάνει με την διάσωση των αδύναμων από ένα Ευρωπαϊκό  σύστημα που επιθυμεί να βοηθήσει μαθαίνοντας ταυτόχρονα. Από δική μας ολιγωρία γίναμε το πρώτο πειραματόζωο. Ο μέσος Ευρωπαίος φοβάται ότι μια αποτυχία θα έχει άμεσες επιπτώσεις στο σύνολο. Έτσι βοηθά για την συνοχή της Ευρώπης αλλά και για το δικό του συμφέρον. Και ακόμη μας βοηθά γιατί πρόκειται για μια χώρα που γνώρισε από την βρεφική του ηλικία από τα παραμύθια της γιαγιάς του και που ταυτίζεται με τις ρίζες του Ευρωπαϊκού οράματος.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον το να λαϊκίζουμε για τις μπότες των κατακτητών και να συνεχίζουμε να θεωρούμε την χώρα μας σαν ψωροκώσταινα είναι παραφροσύνη και αδικία.

Ίσως θα πρέπει επειγόντως να κάνουμε κάτι άλλο…

 

 

18


 

…να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα

Η ηγετική ελίτ προβάλλει ποικίλα οράματα για τη σωτηρία του έθνους μα όταν φτάσουν στο πως ενεργεί ο απλός πολίτης για όλα αυτά του χαϊδεύουν τα αυτιά. Λίγοι υπογραμμίζουν την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας του ατόμου χωρίς να εμβαθύνουν, γιατί ξέρουν πόσο δύσκολη είναι. Διαβλέπουν ότι η θεμελιώδης πρόκληση για το έθνος είναι το πως ο απλός πολίτης θα δει την πραγματικότητα που είναι το κλειδί να ανοίξει την πόρτα προς ένα μέλλον ελπίδας και υγιούς ανάπτυξης της κοινωνίας πάνω σε ένα τραχύ, δύσκολο και μακρύ μονοπάτι. Να πορευθεί με λιγότερα, αλλά αρκετά, φυσικά και πνευματικά αγαθά  και μια αξιοπρεπή παρουσία στην Ευρώπη και τον ευρύτερο κόσμο.

Είναι ανάγκη ο πολίτης να αντιληφθεί την πραγματικότητα και χρειάζεται τεράστια προσπάθεια γι’ αυτό. Πρέπει να πάρει ένα μήνυμα μεστό αλλά απλό για να γίνει καταληπτό. Ευέλικτο να προσαρμόζεται για το κάθε άτομο. Φορείς για την μετάδοση του οι ποιο ενημερωμένοι πολίτες αλλά κυρίως τα λιγοστά σεβαστά στελέχη του πνευματικού κόσμου που πρέπει να κατέβουν από τον κόσμο των ιδεών τους στον καθημερινό μόχθο του απλού πολίτη για να επικοινωνήσουν μαζί του. Τα άτομα αυτά έχουν υποχρέωση στην κοινωνία που τους γαλουχεί και προσβλέπει να γεννήσουν ηγετικά μηνύματα ελπίδας που έχουν στερέψει.

Η ουσία το μηνύματος είναι απλή. Το έθνος περνάει δύσκολη περίοδο και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει ο πολίτης κοιτάζοντας τον καθρέφτη του, συγκρίνοντας με μνήμες που πήρε από τους γονείς του και κυρίως από τους παππούδες του.  Όχι για να γυρίσει πίσω αλλά για να αντιληφθεί τι πήγε στραβά με τον ίδιο. Ο καθένας θα βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Σε αυτήν την διαδικασία θα δει τις ευθύνες του. Θα αξιολογήσει την συνυπευθυνότητα του. Γιατί πούλησε την συνείδηση του για να βολέψει κάποιον, γιατί έμεινε απαθής στην γιγάντωση συνηθειών εκμαυλισμού, γιατί δεν ξεπλήρωσε τις οικονομικές υποχρεώσεις του προς το δημόσιο επειδή το έκαναν οι άλλοι και τόσα άλλα.

Στον στενό κύκλο της οικογένειας και στενών φίλων θα δει τις συνέπειες της αποδόμησης του πυρήνα της κοινωνικής συνοχής. Του δυναμικού πυλώνα που βοήθησε τόσες προηγούμενες γενεές να επιβιώσουν κάτω από δυσμενέστατες συνθήκες  ανέχειας αυτού που αποσυντέθηκε σήμερα στο βωμό του αδυσώπητου καταναλωτισμού.

Για την μόρφωση και παιδεία θα διαπιστώσει την κατάρρευση  στην κατάρτιση των πολιτών για τις παραγωγικές ανάγκες της χώρας και την διαφύλαξη της πολιτισμικής της κληρονομιάς. Και ακόμη ποιο σημαντικά την καταβαράθρωση των ηθών μιας παραδοσιακά συντηρητικής κοινωνίας.

Ποιο πέρα, στον χώρο της εργασίας θα δει την ριζική διαφορά ανάμεσα στη σκληρή δουλειά για το μεροκάματο που είχε σαν αξία την επιβίωση της οικογένειας κάποτε και του ενός εκατομμυρίου συν υπαλλήλων του δημόσιου τομέα που μέσα από συντεχνιακά μορφώματα αποδίδουν ελάχιστα και αμείβονται με παχυλούς μισθούς. Θα διακρίνει τις διαφορές της δεκαετίας του εξήντα, όταν η

19


 

δραστηριότητα του αντιπροσώπου ξένων οίκων ήταν φυσιολογική με την σημερινή εικόνα του μηδενικού παραγωγικού δυναμικού με παράλληλο γιγαντισμό μεταπρατισμού και εισαγωγών. Θα δει την καταρράκωση της ποιότητας των προσφερόμενων προϊόντων και υπηρεσιών από την χρήση των φυσικών μας πόρων όπως είναι η γεωργία, ο τουρισμός και η ναυτιλία.

Και τέλος στον πολιτικό στίβο θα συγκρίνει τους πολιτικούς που πέθαιναν στην ψάθα για το καλό της πατρίδας με την σύγχρονη εικόνα του διαπλεκόμενου πολίτικου με μηδενικά εθνικά  και ηθικά ερείσματα που καταλήγει αυτός και τα πλοκάμια του  σε κατοχή πελώριας περιουσίας από δημόσιους πόρους χωρίς κανέναν ουσιαστικό έλεγχο.

Είναι πασιφανές ότι το ηγετικό σύστημα αντιδρά με όλες του τις δυνάμεις εμπεδώνοντας μια ατμόσφαιρα αβεβαιότητας και τρόμου στην κοινωνία και μέχρι στιγμής έχει παραμείνει ουσιαστικά ανέπαφο από τις προσπάθειες πραγματικών διαρθρωτικών αλλαγών. Μάταια κομματικά επιτελεία, προσπαθούν να εισαγάγουν δομικές αλλαγές που υπαγορεύονται από ξένα κέντρα γιατί τα ίδια, έρμαιο φαυλότητας, αδυνατούν να συγκροτήσουν εθνικό σχέδιο.

Τα διαρθρωτικά μέτρα έχουν πρωτίστως στόχο να προστατεύσουν τα συμφέροντα ανθρώπων και οργανισμών από τις χώρες που δανειστήκαμε τους πακτωλούς που κατασπαταλήσαμε αλλά και μακροπρόθεσμα την δική μας κοινωνία που ανήκει και είναι ένα μικρό μέρος του Ευρωπαϊκού και του Δυτικού συνόλου. Αντίθετα με ότι διατυμπανίζουν πολλοί στην χώρα μας, κανείς απλός και λογικός πολίτης από αυτόν τον κόσμο δεν θέλει την καταστροφή της . Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι γνωρίζουν την κλασσική ιστορία μας καλύτερα από εμάς.

Όπως σχεδιάστηκαν τα μέτρα αυτά θα έπρεπε να θίγουν αναλογικά όλα τα κοινωνικά στρώματα. Αλλά ενώ η άμεση και αδίστακτη εφαρμογή τους στις αδύνατες και αδύναμες να αντιδράσουν άμεσα τάξεις ήταν άτεγκτη, το πολιτικό κατεστημένο με τα πλοκάμια του στον επιχειρηματικό και επικοινωνιακό χώρο παρέμειναν ουσιαστικά αλώβητα. Η διαχείριση ήταν τόσο προκλητική που τα ξένα κέντρα βαθμιαία πιέζουν ευθέως για την δίκαιη εφαρμογή όλων των μέτρων, δυστυχώς εκτιθέμενα επικίνδυνα στην Ελληνική πολιτική πραγματικότητα.

Μια τέτοια στάση του παλαιού ηγετικού κατεστημένου δεν ήταν περίεργη. Εφόσον δεν υπήρχε αντίπαλο δέος γιατί να παραδώσουν τα κεκτημένα; Τα μέλη του στερούνται πλήρως αρχών εθνικής συνείδησης, φιλοπατρίας και συλλογικής κοινωνικότητας και καλύπτουν όλους τους κύριους κομματικούς και διοικητικούς σχηματισμούς. Διακατέχονται από την αρχή της συντεχνιακής κυριαρχίας, μια από τις χειρότερες μορφές κοινωνικής καταπίεσης. Δυστυχώς σημάδια από τις ρίζες του νέου εμπνέουν τις ίδιες ανησυχίες.

Μερικοί `ενήμεροι` θεωρούν τέτοιες διαπιστώσεις πραγματικότητας από τον απλό πολίτη ως δεδομένες αλλά δεν έχουν δίκαιο.  Εκτός αν υπάρχει έναυσμα ελπίδας είναι ανθρώπινο, όσο το οικοδόμημα δεν κατέρρευσε τελείως, το απελπισμένο άτομο να αρνείται να δει, να αδρανεί και να προσεύχεται σε απομόνωση και απόγνωση.

Ό Έλληνας είναι υπό την επίδραση του περιβάλλοντος που ζει ένας οξύνους και ευρηματικός

20


 

άνθρωπος. Εδώ δεν επιχειρείται κολακεία. Η εκτίμηση αυτή έχει έρθει πολλές φορές από ξένους ανθρωπολόγους που την συμπληρώνουν πάντα με την ατελείωτη λίστα των αδυναμιών της φυλής. Και αναγνωρίζουν από αυτά τα χαρακτηριστικά την συνέχεια της. Με αυτήν την οξύνοια μπορεί να συλλάβει το μήνυμα της πραγματικότητας αν του παρουσιαστεί ανάγλυφη και την ανάγκη να συμμετάσχει στα κοινά υποστηρίζοντας ενεργά πολιτικές που αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά αυτή την πρόκληση.

Εν κατακλείδι, είναι απόλυτη ανάγκη ο πολίτης, κοιτάζοντας τον καθρέπτη, να πάρει αυτό το μήνυμα, που είναι μήνυμα ελπίδας και να γίνει ενεργό μέλος στα κοινά. Να κτίσει τις πραγματικές εκκλησίες του για να επιβάλλει την θέληση του που τόσο πολύ έχει παραμεληθεί λόγω της δικής του απαθείας. Πρέπει να αντιληφθεί ότι απελπισμένος, μοιρολάτρης, ηττοπαθής  και απομονωμένος θα χαθεί. Όντας ενεργό μέλος μιας δεμένης οικογένειας, μιας εκκλησίας των πολιτών, ενός υγιούς εργατικού κινήματος που πρέπει να ξανακτίσει εκ βάθρων και της Ελληνικής κοινωνίας στο σύνολο της έχει τη δύναμη να αποφασίζει για το μέλλον του, δύσκολο, μακρινό και φτωχό αλλά αξιοπρεπές. Πρέπει να δράσει γι’ αυτό το συγκεκριμένο όραμα, ενεργά και με περίσκεψη αν θέλει να σώσει το μέλλον το δικό του, των παιδιών του και της κοινωνίας.

Και σ αυτήν την διαδικασία δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ τα δύσκολα….

 

…Mea culpa”-Το δίλλημα της αυτοκριτικής

Αν κοιταχτεί στον καθρέφτη ο πολίτης, θα διακρίνει τις βασικές διαστάσεις της εικόνας που προβλήθηκε προηγουμένως. Αν αυτή η αληθινή εικόνα τον φτάσει το στοίχημα της διάσωσης του Έθνους θα έχει κερδηθεί. Γιατί το εμπόδιο αποδοχής της ευθύνης θα έχει προβληθεί ξεκάθαρα σαν το βασικό του δίλλημα.

Προκύπτει έτσι η ανάγκη για αυτοκριτική με ειλικρίνεια για να μπορέσει να προχωρήσει σε ενέργειες μιας πορείας κοινωνικής και οικονομικής ανάκαμψης. Είναι ουτοπία να φαντάζεται κανείς ότι βελτιώσεις θα έρθουν από μεγαλόπνοα σχέδια από ένα απαξιωμένο κατεστημένο. Το δειλό ξεκίνημα από μερικές γειτονιές πρέπει να γιγαντωθεί.

Οι δυσκολίες είναι πολλές και χρειάζεται κουράγιο περισσό. Μπορεί πολλοί να μην το έχουν. Αλλά όσο πιο πολλοί το επιχειρήσουν τόσο πιο σημαντικές θα γίνονται οι πιθανότητες επιτυχίας των προσπαθειών για ανάκαμψη. Ευτυχώς οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις δείχνουν ότι κάτι κινείται.

Αν το άτομο αναλάβει τις ευθύνες του για την παρούσες συνθήκες θα δει ότι είναι ο κύριος ένοχος. Ξεκινώντας από αυτό το mea culpa και σκληρή δουλειά θα δικαιούται να στραφεί σε άλλους όπως

21


 

το σύνολο του πολιτικού κατεστημένου και να τους καλέσει σε απολογία. Σε μια περίοδο μιας ολόκληρης γενιάς αυτός επέλεξε το πολιτικό σύστημα που τον έφερε κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού οδηγούμενος από το θυμικό του.  Είχε τόσες πολλές ευκαιρίες να το βελτιώσει αλλά προτίμησε να εξαγοράσει την συνείδηση του, να προσκυνήσει ακόμη και να συνωμοτήσει σε τέτοιο βαθμό που σήμερα ένα μεγάλο μέρος νέων του κοινωνικού σώματος να μην μπορεί καν να αντιληφθεί ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει.

Δεν υπάρχει οδηγός για την αυτοκριτική. Χρειάζεται όμως να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέπτη κατάματα για να υπάρξει ελπίδα. Όλοι ξέρουμε που βάζουμε νερό στο κρασί μας. Πόσο προκειμένου να πετύχουμε σκοπούς σε βάρος άλλων χρησιμοποιούμε κοινωνικά αθέμιτα μέσα ναρκώνοντας τη συνείδηση μας λέγοντας, ότι το ίδιο κάνουν όλοι και δεν θέλουμε να μας λένε κορόιδα.

Το ζήτημα είναι αν μπορούμε με την απειλή της καταστροφής που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας να αξιολογήσουμε ως άτομα την ανάγκη για μια τέτοια διαδικασία  αυτοκριτικής . Να αποφασίσουμε για το τι θα κάνουμε για το παρελθόν και πως θα αλλάξουμε για το μέλλον για να σωθούμε ως έθνος και ως κοινωνία.

Το τι έγινε μέχρι σήμερα είναι συνειδησιακό φορτίο δυσβάστακτο για το ξεκίνημα της διαδικασίας της αυτοκριτικής. Τις περισσότερες φορές είναι ο λόγος που δεν θα γίνει. Σε άλλες ίσως να είναι η αιτία να γίνει.

Καταρχήν το άτομο μπορεί να δει την δράση του σε στενό προσωπικό περιβάλλον και να απαντήσει στο πόσο έχει συμβιβαστεί με την ραγιάδικη νοοτροπία που σήμερα καλύπτεται από μια κακόγουστη νεωτεριστική κουρελού. Σε μία απλή συναλλαγή όταν προσφέρει ή λαμβάνει υπηρεσία πόσο πίσω βρίσκονται οι νόμιμοι κανόνες αυτής της συναλλαγής και πόσο μπροστά βρίσκεται μια σχέση Αγά προς  ραγιά;  Και πόσο κοστίζει αυτή η σχέση ψυχολογικά, κοινωνικά και πολιτικά; Όταν βρεθεί στο τιμόνι του αυτοκινήτου του πόσο λίγο υπολογίζει τους συνανθρώπους του; Όταν αντιληφθεί άτομα να καταχρώνται δημόσια περιουσία που είναι και δική του πόσο αντιδρά καταγγέλλοντας τα επώνυμα; Και τόσα άλλα που θα δει στον καθρέφτη.

Οι άλλες δυο διαστάσεις που ακολουθούν έχουν τις ρίζες τους βαθιά σε αυτό το δυσδιάκριτο θεμέλιο συμπεριφοράς και μόνον οι αλλαγές του μπορούν να κάνουν σπίθες αναγέννησης. Θα έλεγα ότι θα είναι μάταιο να προσπαθήσει κανείς βελτιώσεις σε οποιονδήποτε άλλον χώρο πριν εντρυφήσει στην αλλαγή αυτής της νοοτροπίας.

Μετά να προχωρήσει στην δράση του γύρω από τις πολιτικές εξελίξεις. Πόσο ενεργά συμμετέχει σε αυτές. Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών είναι ουσιαστικά αμέτοχη και άμοιρη των πολιτικών εξελίξεων περιοριζόμενη στην ψήφο της που την χρησιμοποιεί ανάλογα με τις επικοινωνιακές επιρροές του κατεστημένου. Αυτό παρόλο ότι βλέπει ότι κατά σύστημα την κοροϊδεύουν. Απαιτείται θυσία χρόνου που θα στερήσει στο άτομο σύγχρονες διασκεδάσεις, αλλά είναι ουσιώδες θέμα ευθύνης του πολίτη να είναι ενεργός και ενήμερος για να ασκεί αποφασιστικό έλεγχο ώστε να μην βρεθεί στην κατάσταση που είναι σήμερα. Όλο το πολιτικό κατεστημένο, παλιό και νέο, με τα

22


 

πλοκάμια του έχει γιγαντωθεί απομυζώντας τους κόπους του κοινωνικού συνόλου και έχει ποικίλες πλευρές από πρώτης τάξεως πολιτικές προσωπικότητες μέχρι  σκοτεινές μυθοποιημένες φιγούρες του υποκόσμου και της αναρχίας.

Σχετικό είναι κάτι που προσπαθούμε σχεδόν πάντοτε να αποφύγουμε. Είναι η ουσία του πόθεν έσχες και ποιόν αφορά. Μόνον όταν το άτομο παραδεχτεί ότι αφορά και αυτό το ίδιο με τις επακόλουθες συνέπειες θα υπάρξει ελπίδα διάσωσης του έθνους. Όσον και δύσκολο αν φαίνεται ο βαθμός  αναγέννησης της κοινωνίας περνάει μέσα από αυτήν την ατραπό.

Τέλος να δει τον εαυτό του μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Πόσο δραστηριοποιείται σε πρωτοβουλίες κοινωνικού χαρακτήρα; Τέτοιες είναι πολλές και οι ποιο πολλές αφανείς και επίπονες. Ξεκινούν από συλλόγους που βοηθούν ανήμπορα άτομα, περνούν από περιβαλλοντολογικές πρωτοβουλίες και φτάνουν σε σκληρούς και μακροχρόνιους αγώνες για την ενίσχυση ενός δικτύου ουσιαστικής κοινωνικής ασφάλισης για αδύναμες ομάδες και άτομα που προσπαθούν αλλά αποτυγχάνουν. Όλες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Εμπεδώνουν στην συνείδηση των ατόμων τα πλεονεκτήματα της κοινωνικής αλληλεγγύης και την απόλυτη ανάγκη για την προστασία της.

Σίγουρα μια τέτοια θεώρηση αυτοκριτικής φαντάζει ουτοπιστική στο απόλυτο της. Άλλωστε καμία κοινωνία, όσο προηγμένη και να είναι δεν έχει όλα τα άτομά της ενεργοποιημένα σε μια τέτοια διαδικασία. Εν τούτοις ο βαθμός προόδου της είναι απόλυτα συνδεδεμένος με το ποσοστό των ατόμων που συμμετέχει σε αυτή τη διαδικασία αυτοκριτικής και το βάθος της.

Εάν ειλικρινά αντιμετωπίσουμε σαν άτομα το mea culpa μας, εάν δώσουμε δείγματα γραφής ότι καταλαβαίνουμε αυτές τις βασικές διαστάσεις της πραγματικότητας και ως πολίτες συμμετέχουμε στις προσπάθειες διαχείρισης των, τότε μπορούμε να ελπίζουμε. Έτσι θα διαχειριστούμε σοφά την προφανή και απεχθέστερη διάσταση της αληθινής πραγματικότητας που εξοργίζει αυτούς που τα ΜΜΕ ονομάζουν υποζύγια.

Και δεν πρέπει να παραπονούμεθα ότι δεν μας προειδοποίησαν….

 

…οι Σύγχρονες Κασσάνδρες, ... μπορεί να έχουν δίκαιο

Πολιτικοί και δημοσιογράφοι έχουν επιστρατευτεί με σκοπό να αμφισβητήσουν τα μηνύματα σκεπτόμενων ατόμων που αποκαλούνται εντέχνως Κασσάνδρες. Μετά την πάροδο μιας αποκαλυπτικής εξαετίας όμως, η διστακτική βελτίωση της οικονομίας δεν αποκρύπτει την γενική αποσύνθεση της κοινωνίας.

Γιατί το ηγετικό κατεστημένο, με την παλαιά και νεότερη εικόνα, να παραδώσει την εξουσία που νέμεται τόσα χρόνια; Μόνον εάν ο μη βολεμένος πολίτης βγάλει το κεφάλι του από την άμμο, δει την επερχόμενη λαίλαπα και δράσει υπάρχει ελπίδα.

23


 

Αν ο πολίτης θα βγάλει το κεφάλι από την άμμο θα αισθανθεί τη θηλιά από το βάρος του 175% του ΑΕΠ, από την οποία η περίοδος χάριτος των άλλων Ευρωπαίων, που κατασπαταλούμε, μόλις αφήνει τρόπο αναπνοής. Θα δει ότι ένα μεγάλο μέρος αυτού του βάρους οφείλεται στην αλόγιστη σπατάλη του ίδιου, ότι έπρεπε να προετοιμαστεί ψυχολογικά για την αποπληρωμή του και ότι ο κύριος αίτιος, το αόρατο κατεστημένο, παραμένει αλώβητο.

Δύο βασικές ενέργειες που θα μπορούσαν να ελαφρύνουν το βάρος την εξαετία που πέρασε απέδωσαν ισχνά και απογοητευτικά αποτελέσματα. Η πρώτη είναι η σύλληψη των καθ΄ οιονδήποτε τρόπο καταχρασμένων πόρων. Οι ελεγκτικές αρχές προσπάθησαν αλλά δεν ήταν εξοπλισμένες με δραστικές εξουσίες που θα τους επέτρεπαν να σπάσουν τα φράγματα των απυρόβλητων και να προβούν σε ουσιώδεις διαδικασίες πόθεν έσχες με τρόπο διάφανο στον πολίτη.

Η άλλη, πλέον ουσιώδης, αφορά σε ένα σχέδιο ανάπτυξης όχι του κράτους όπως το προετοιμάζουν όλα τα κόμματα αλλά των ζωντανών κυττάρων του έθνους, αυτών που αποδημούν. Μόνον αυτό το μέρος της κοινωνίας έχει τον δυναμισμό και την όρεξη να ανεβάσει το ΑΕΠ δηλαδή να δυναμώσει το λαιμό που σηκώνει το βάρος. Γιατί ας μην γελιόμαστε, θα πληρώνουμε για πολλές δεκαετηρίδες για διόδια, εισιτήρια τραίνων και αεροδρόμια και πάμπολλα άλλα στους ξένους για να ελαφρύνουμε το βάρος.

Ύστερα είναι η εκπαίδευση και δια βίου επιμόρφωση που μπαίνει καρφί στην καρδιά κάθε σχεδίου ανάπτυξης. Ποιος μπορεί να αρνηθεί την κατάντια της παιδείας. Κάνεις δεν ξέρει από πού να αρχίσει και που να τελειώσει. Πως μπορεί μία ικανή υπουργός  με όλες τις καλές προθέσεις και την σοφία ορισμένων προηγούμενων ικανών υπουργών να ξεπεράσει την Σκύλλα των συνδικάτων, την Χάρυβδη των συντεχνιών και την ουτοπία της πνευματικής Αριστεράς της οποίας η επιρροή επανέρχεται δριμύτερη;

Αλλά στον πυρήνα της πρόκλησης είναι η συμπεριφορά του μέσου Έλληνα απέναντι στα γεγονότα, Αδύναμη ένδειξη κοινωνικής αντίδρασης έξω από τα κομματικά, συνδικαλιστικά η συντεχνιακά κατεστημένα. Καμία ελπίδα για το χτίσιμο έστω και εμβρυωδών εναλλακτικών προς το κατεστημένο δομών. Με ελάχιστες εξαιρέσεις ο πολίτης μένει καρφωμένος στο κουτί της τηλεόρασης, τις περιπέτειες του Ελληνικού ποδοσφαίρου και ιστορίες πορνο-στάρ. Ο ωχαδερφισμός, η άμυνα των βολεμένων και οι ελπίδες των μη βολεμένων  είναι τόσο βαθιά ριζωμένα μόνο που καθώς η καταστροφή γίνεται ποιο ορατή αυτό μετατρέπεται σε ένα σύμπλεγμα φόβου και οργής εναντίον πάντων πλην του εαυτού.

Με ένα τέτοιο υπόβαθρο πραγματικότητας από όπου αντλούν συμπεράσματα γιατί να μην πιστέψουμε τις Κασσάνδρες;

Και σε μια τέτοια συγκυρία……

24


 

…η Νέμεσις μπαίνει στη σκηνή για τον πολίτη

Οι εξελίξεις στον δημόσιο χώρο όπου σκοτεινές υποθέσεις διαπλοκής συμπληρώνονται με σοβαρότατα επεισόδια βίας από αυτούς που συνήθως τα ΜΜΕ αποκαλούν γνωστούς-άγνωστους δεν εκπλήσσουν πλέον κανένα. Παρατηρητές των Ελληνικών πραγμάτων κρούουν κώδωνες  κινδύνου από πολύ καιρό τώρα. Απλώς τα μηνύματα πέφτουν σε ηθελημένα κωφεύοντες που χωρίζονται σε δύο αλληλεπικαλυπτόμενες ομάδες.

Η μία είναι το κατεστημένο με τους παλαιούς και νέους βολεμένους του που θεωρεί τον εαυτό στο απυρόβλητο ελλείψει αντίπαλου δέους στην κοινωνία. Η άλλη είναι οι απλοί πολίτες που η κομματοκρατία έχει κατορθώσει να ποδηγετεί τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ο Ελληνάρας, με τον πολύ θόρυβο που κάνει γύρω του, έχει γίνει πλέον ένα άτομο ουσιαστικά άβουλο, έχοντας απωλέσει κάθε δυνατότητα να επηρεάσει τις εξελίξεις που αφορούν το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του. Έχει αποδεχτεί την μοίρα του σαν ραγιάς. Για πολλά χρόνια, πέρα από φανταστικές υποσχέσεις, έχει απαιτήσει και πάρει τα ψίχουλα για την εύκολη ζωή πέρα από τις δυνατότητες του και έχει απεμπολήσει όλες τις υποχρεώσεις του για την πατρίδα και για την κοινωνία. Στην ουσία δεν γνωρίζει πώς η αρνείται να συμμετάσχει σε έναν σκληρό αλλά αναγκαίο αγώνα για να απαλλαγεί από τον ζυγό μιας οθωμανικής δομής που κληρονόμησε.

Μια κύρια εξήγηση υπάρχει. Σχεδόν όλα τα ενεργά της μέλη κοινωνίας μας έχουν μορφωθεί από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που εδραιώνει αυτές τις δομές στον πυρήνα του σκέπτεσθαι. Το ίνδαλμα του αγαπητού μας Καραγκιόζη τα λέει όλα. Ότι πρέπει να υπάρχει ο αγάς και ο κοτζαμπάσης και αν δεν γίνουμε σαν τον δεύτερο με όλα τα μέσα τότε η μοίρα μας γράφεται από αυτόν. Σε αυτόν προσβλέπουμε για τις ανάγκες μας η ακόμη τις απαιτήσεις μας αφού τον προσκυνήσουμε κατά τακτά διαστήματα στις εκλογές. Και σε αυτό το επίπεδο ηθικής κατάντιας δεν κρύβουμε την υπερηφάνεια μας να είμαστε αναποτελεσματικοί μια και θεωρούμε ότι ο υπόλοιπος κόσμος έχει υποχρέωση να μας πληρώνει εσαεί για την πολιτιστική κληρονομία της χερσονήσου που ζούμε. Είναι τόσο εύκολο να συνεχίζουμε δείχνοντας ως υπαίτιο το ηγετικό κατεστημένο, ανεξάρτητα ιδεολογικής τοποθέτησης ή κάποιον ξένο και δεν υπάρχει αμφιβολία για τις βαρύτατες ευθύνες του πρώτου για τις οποίες πρέπει να κριθεί και να τιμωρηθεί για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης. Αλλά τίποτε δεν απαλλάσσει τελικώς το κοινωνικό άτομο από τις ευθύνες του για την πορεία της χώρας και φαίνεται ότι η μέρα της Νέμεσις έφτασε γι’ αυτόν και μέσω αυτού για το κατεστημένο.

Οι εκλογές ου Ιανουαρίου 2015 αποτελούν καταλυτικό κόμβο στην ιστορική συνέχεια του έθνους. Η πολιτική γενιά της μεταπολίτευσης εξαϋλώνεται και μαζί της ένα μεγάλο μέρος του κομματικού φάσματος. Ένα σχετικά νεοπαγές αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα εξελίσσεται ταχύτατα σε μακροχρόνια ηγεμονική δύναμη, με πληθώρα ανανεωμένων χαρακτηριστικών του πάλαι ΠΑΣΟΚ και την πεποίθηση ότι θα διαχειριστεί το χάσμα των διαφόρων τάσεων μέσα του και με την Ευρώπη. Πολίτες νόμισαν ότι το θαύμα της επαναφοράς στα  χρονιά της Ολυμπιάδας είναι πραγματοποιήσιμο. Οι Ευρωπαϊκοί και παγκόσμιοι θεσμοί που συναλλάσσονται με την Ελλάδα,  ενισχύουν περαιτέρω τις αμυντικές τους διατάξεις και εκτιμούν εναλλακτικές, ακόμη και τον  εφιάλτη μιας Ελληνικής χαοτικής κατάρρευσης.

25


 

Οι μόνοι που έμειναν με έντονη αγωνία ήταν η νεολαία μας καθώς πολλά μέλη της, μετά από το ρίσκο να στηρίξουν αυτό που θεώρησαν ως νέο και άσπιλο, αρχίζουν να βλέπουν μια από τα ίδια και χειρότερα. Διακρίνουν, πίσω από την μικρή βιτρίνα μιας χαρισματικής νεότητας, ασυνέπεια, δημαγωγικές και αλαζονικές συμπεριφορές και στο βάθος σκοτεινές φιγούρες του παρελθόντος με μετεμφυλιακούς λογαριασμούς να κινούν τα νήματα. Κι αυτά μέσα από την δραματική διαπίστωση ότι 6 στους 10 δεν έχουν εργασία. Δεν χρειάζεται πολύ φαντασία για να αντιληφθεί κανείς τι πρόκειται να επακολουθήσει.

Τα γεγονότα δείχνουν ότι έρχεται η ώρα της νεολαίας της χώρας. Μια εξόχως κρίσιμη στιγμή που θα πάρει την μοίρα στα χέρια της προσπαθώντας να χαράξει δική της πορεία αφήνοντας πίσω τα ερείπια που δημιουργήσαμε εμείς οι γεροντότεροι. Για τους επαγγελματίες κάθε είδους, πολιτικούς, οικονομολόγους, αναλυτές, δημοσιογράφους και τόσους άλλους, καλουπωμένους μέσα στις διαδικασίες, η υπέρβαση είναι αδύνατη αλλά για τους νέους που διακυβεύεται το μέλλον τους προβάλλει δυνατή γιατί είναι η μόνη εναλλακτική που τους μένει για την επιβίωση της πατρίδας τους. Η επιχειρηματολογία των ειδικών περί αποφυγής της βίας για την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών ηχεί πλέον στα αυτιά της νεολαίας κενή.

Κανείς δεν μπορεί να προ-ίδει με ακρίβεια τις εξελίξεις, αλλά διαβεβαιώσεις σαν αυτή περί προτεραιότητας για την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων αποδεικνύεται, πολύ λίγο, πολύ αργά. Το χτίσιμο του αντίπαλου δέους από την νεολαία αναπτύσσεται απείθαρχα και χαοτικά όπως άλλωστε αναμενόταν. Τι είναι έτοιμοι θα θυσιάσουν  οι ώριμοι πολίτες για την γενιά της οποίας κατέστρεψαν το μέλλον; Πως θα δράσουν οι λίγοι συνετοί και αμόλυντοι πολιτικοί; Πόσο αδίσταχτο θα αποδειχτεί το βαθύ κατεστημένο με όλους τους παράπλευρους μηχανισμούς δολιοφθοράς που διαθέτει στην μάχη για την ριζική του αναδόμηση;

Εν κατακλείδι όμως αυτό το υπόγειο ρεύμα για το χτίσιμο της λαίλαπας του αντίπαλου δέους από τους νέους, που βάζουμε το κεφάλι στην άμμο για να μην το βλέπουμε, φέρνει μαζί του την Νέμεση για μας τους γεροντότερους με τιμωρία σκληρή, όπως μόνον αυτή ξέρει να φέρνει σε ανεύθυνα άτομα που προκάλεσαν τέτοια καταστροφή στους απογόνους τους για λίγα χρόνια ξέφρενης και ανέμελης απόλαυσης.

 

 

 

26


 

 

 

 

 

 

 

 

 

2.- Η Ελληνική Κοινωνία…..

 

 

 

…σε υπαρξιακή στιγμή

 

 

 

 

 

 

 

27


Θλιβερές Διαπιστώσεις και Πικρές Αλήθειες

Πολιτικοί, αναλυτές, δημοσιογράφοι και άνθρωποι του πνευματικού κόσμου, αναφέρονται συχνά στο ΛΑΟ, την σοφία του και την ετυμηγορία του. Ριζώνουν βαθιά στην  ψυχή του απλού πολίτη αυτό το θεϊκό υπερ-όν που είναι αλάνθαστο. Τον υπερ-εγκέφαλο που εκπέμπει κατά διαστήματα τον χρησμό του που το ιερατείο ερμηνεύει και ουαί και αλίμονο σε αυτόν που θα τον αμφισβητήσει. Το γεγονός ότι αυτός ο υπερ-νούς έχει για σαράντα σχεδόν χρόνια πάει στα σχολεία που όλοι ξέρουμε και οι ενδιάμεσες Πυθίες είναι αναξιόπιστες παραμελείται.

Μόνο που τώρα πλέον ακόμα και το ιερατείο κάθε πλευράς διστάζει να ανακοινώσει την πραγματική σημασία των χρησμών του ΛΑΟΥ και υπάρχουν αντικειμενικοί και υποκειμενικοί λόγοι γι’ αυτό. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει ορισμένα στοιχεία τους.

Καταρχήν οι χρησμοί φαίνεται να επηρεάζουν εξελίξεις πολύ πέραν των Ελληνικών συνόρων και μάλιστα σημαντικά. Από αυτήν την σκοπιά οι χρησμοί μέσω εκλογικών αναμετρήσεων ή δημοσκοπήσεων  βάζουν αυτόν τον ΛΑΟ σε περίοπτη διεθνή θέση. Και βεβαίως οι προκλήσεις που περιέχουν για την διεθνή κοινότητα αξιολογούνται και απαντώνται θετικά η αρνητικά από άλλους ΛΑΟΥΣ/θεούς.

Αλλά για το εσωτερικό, ορατές διαστάσεις αυτών των χρησμών είναι εξόχως ενδιαφέρουσες. Ακολουθούν στρογγυλεμένα στατιστικά στοιχεία για την παρουσίαση των θέσεων από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση αλλά όχι με τεχνικούς όρους αξιοπιστίας.

Από το σύνολο των εκλογικού σώματος  το 35% απείχε, προφανώς κρίνοντας ότι η ψήφος  τους δεν έχει αντίκρισμα στο διακύβευμα της διαχείρισης κράτους ή ότι δεν σχετίζεται με το μέλλον τους. Ένα 15% συνάθροισε απελπισμένους που πρεσβεύουν σωφροσύνη, σοβαρότητα αλλά και εξτρεμιστικές θέσεις και εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο. Ένα 2% περιείχε αιθεροβάμονες οι οποίοι χρησιμοποιώντας την λογική ζητούν την αναδόμηση του συνόλου του πολιτικού κατεστημένου και του κρατικού μηχανισμού. Έτσι σήμερα στο κοινοβούλιο οι κύριοι κομματικοί σχηματισμοί έχουν στρογγυλεμένα ο κάθε ένας εκπροσώπηση 24% του εκλογικού σώματος  για την ριζοσπαστική αριστερά και την Κεντροδεξιά. Δηλαδή ο κορμός του πολιτικού κατεστημένου εκπροσωπεί περίπου το 48% του εκλογικού σώματος. Αυτή είναι η ανατριχιαστική δομή του υπερ-νού ΛΑΟΥ υπό τις παρούσες συνθήκες.

Μέσα σε αυτήν την εκπροσώπηση μπορεί κανείς να δει τις τάσεις του 48%. Η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει ένα ψυχολογικό μίγμα. Έχοντας κληρονομήσει μεγάλα κομμάτια από το βαθύ ΠΑΣΟΚ και σκοτεινές φιγούρες του εμφυλίου, δείχνει την αδυναμία της μεσαίας τάξης να αποδεχθεί την ανώμαλη προσγείωση της στην πραγματικότητα, που έχει ακόμη πολύ δρόμο για να τελειώσει και

28


 

που φαντασιώνεται μια επαναφορά στην ανέμελη ζωή της Ολυμπιάδας. Δείχνει όμως  και την δυνατή επιθυμία των νέων για ανανέωση του αμαρτωλού πολιτικού κατεστημένου. Η στήριξη στα δύο παλαιά μεγάλα κόμματα έρχεται αποκλειστικά από τα “βαθιά“ τους κομμάτια καθώς η επιβίωσή τους και τα προνόμια τους  κινδυνεύουν. Η στήριξη στα μικρότερα κόμματα έχει την ποικιλία που αντανακλά η ιδεολογική τους τοποθέτηση αλλά πέρα από αυτό αισθήματα ανασφάλειας και αποτελεί σοβαρή αιτία αστάθειας.

Όσο για τα πρώτα μηνύματα από την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ασυντόνιστα και άκρως ανησυχητικά, καθώς προβάλλουν σε κρίσιμες θέσεις ηγεσίας άτομα με περιορισμένη ή και θεωρητική πολιτική εμπειρία, επιβεβαιώνουν εν πολλοίς τις εντόπιες και ξένες Κασσάνδρες. Η κοινωνία, μετά το άλμα της στο κενό, παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τα γεγονότα μέσα αλλά κυρίως σε σχέσεις έξω από την χώρα. Και τούτο ενώ το βαθύ κράτος μετακόμισε από το ΠΑΣΟΚ στις τάξεις του και οι πρώτες ανακοινώσεις αλλαγών αναιρούν κάθε ισχνή προσπάθεια αναδόμησης και μας φέρνουν πολύ κοντά στο 1982. 

Εν κατακλείδι, όσο και αν πολλοί θα διαμαρτυρηθούν, αυτή είναι η πολύ θλιβερή διάσταση της Ελληνικής κοινωνίας που προβάλλει δυνατά ο χρησμός του αλάνθαστού ΛΑΟΥ. Και αυτές οι διαπιστώσεις δεν είναι μόνες τους, συμπληρώνονται και με μερικές άλλες αλήθειες.

Σωρεία γεγονότων, τόσο τραγικών και αποκαλυπτικών, ξεπέρασε τα φράγματα των τάχα κακών φημών και του κλίματος της δήθεν στραβής εκτίμησης για την οικονομική αλλά και κυρίως πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα  και ανέδειξε την ηθική καταρράκωση της ελίτ που οδηγεί την χώρα τα περασμένα τριάντα χρόνια. Κατέδειξαν, παρά τις διαμαρτυρίες της, ότι διαπλεκόμενα συμφέροντα υπάρχουν και ότι πολλοί και σημαντικοί πολιτικοί δρουν σαν μαριονέτες με νήματα από σκοτεινά κέντρα. Και γι’ αυτό η νυν κυβέρνηση δεν είναι άμοιρη ευθυνών.

Βροχή από πικρές αλήθειες κατέκλυσαν την κοινωνία με γεγονότα που τα επίσημα ΜΜΕ στην αρχή προσπάθησαν να συγκαλύψουν μέχρι που κατάλαβαν ότι το τζίνι είχε πλέον βγει από το μπουκάλι και τότε άρχισαν να γίνονται βασιλικότεροι του Βασιλέως. Ο εκτροχιασμός της επίσημης επικοινωνιακής καμπάνιας συντελέστηκε από μικρά και μεγάλα γεγονότα. Ας δούμε σαν παραδείγματα πως δημιουργήθηκε η χιονοστιβάδα με τα  γεγονότα όχι απαραίτητα χρονικά τεθειμένα.

Η πρώτη πικρή αλήθεια προβλήθηκε με την βροχή των μηνυμάτων περί την λίστα των τριάντα δύο που δεν ήταν τριάντα δύο και που γρήγορα ξεσκεπάστηκε σαν ένα συνηθισμένο επικοινωνιακό παίγνιο για να αποπροσανατολίσει την δεινοπαθούσα κοινή γνώμη καθώς η λαίλαπα των νέων μέτρων προχωρούσε προς αποδοχή. Όταν ηγέρθησαν ερωτήσεις σοβαρών ανθρώπων για την σύσταση αυτής της λίστας με λεπτομέρειες για την δικογραφία κάθε μέλους της οι ελεγκτικοί μηχανισμοί βρέθηκαν ακάλυπτοί, διαμπερείς και απροετοίμαστοι ενώ οι πολιτικοί όλου του φάσματος άρχισαν να τραυλίζουν. Τέλος η κοινωνία είδε την αυλαία γύρω από αυτό το θέμα να

29


 

πέφτει βαρύγδουπα με δηλώσεις επανεκκίνησης της παραστάσεως όταν η δικαιοσύνη θα είναι έτοιμη και με την αντικατάσταση της λίστας από μια άλλη μακρύτερη και επικοινωνιακά πιο ελκυστική. Αλλά το μήνυμα είναι καθαρό. Επείγοντα κουκουλώματα. Και αυτή η ρωγμή στο τείχος άμυνας του κατεστημένου ήταν η αρχή ενός μακρόσυρτου θεάτρου.

Η δεύτερη πικρή αλήθεια ξεπήδησε από την σύγκρουση ενός προέδρου Βουλής και των δύο συναδέλφων του με έναν πανίσχυρο δημοσιογράφο παρουσιαστή συνδεδεμένο με κανάλι τηλεόρασης και εφημερίδες υπό διερεύνηση από την δικαιοσύνη. Πέρα από την απαράδεκτη γλώσσα ανταλλαγής των ύβρεων και απειλών η τρομερή αλήθεια βγήκε από το στόμα του προέδρου της Βουλής όταν παραδέχτηκε ότι ξέρει ποιοι υπάρχουν πίσω από τον δημοσιογράφο. Δηλαδή επιβεβαίωσε ότι υπήρχε και υπάρχει πολιτικός υπόκοσμος διαπλοκής με αντιτιθέμενα συμφέροντα και ότι αυτός τουλάχιστον τον γνωρίζει. Αν είναι έτσι διερωτάται κάνεις αν υπάρχει πιο πικρό μήνυμα για την κοινωνία όσον αφορά την ηγετική της ελίτ. Και όμως υπάρχει.

Είναι η αλήθεια που πηγάζει από την μακρύτερη λίστα υπόπτων φοροδιαφυγής, την περίφημη λίστα Λαγκάρντ και της τύχης της από πολιτικούς επιπέδων υπουργού και αρχηγού σημαντικού κομματικού σχηματισμού. Μια ξένη πολιτική χειρονομία διερεύνησης των προθέσεων του Ελληνικού πολιτικού κατεστημένου να διαχειριστεί κοινωνικά δίκαια την κρίση κατέληξε σε παιχνίδι εκβιασμών ανάμεσα σε αλληλοσπαραζόμενες φατρίες με μαφιόζικες τακτικές και βεβαίως καταστροφικές επιπτώσεις στην πολιτικοοικονομική κρίση της χώρας και την εικόνα της στον έξω κόσμο.

Αλλά ο κατάλογος με πικρές αλήθειες δεν σταματάει εδώ. Η υπόθεση των προγραμμάτων εξοπλισμών, το μέγεθος κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος και το εύρος του δικτύου καταλήστευσης αποκάλυψε εικόνα πλήρους διάλυσης του κρατικού μηχανισμού και ένα πολιτικό σύστημα χωρίς ίχνος ηθικών φραγμών και φιλοπατρίας. Αντιπρόεδρος κυβέρνησης και ιστορικά κορυφαίο πολιτικό στέλεχος ηγείτο ομάδας καταχραστών με μαφιόζικες πρακτικές. .

Υπάρχουν και άλλες πολλές τέτοιες πικρές αλήθειες από τα γεγονότα γύρω μας, από τις δραστηριότητες νυν και πρώην εξτρεμιστικών κομμάτων της βουλής έως την προστασία και διαπλοκή τέτοιων δυνάμεων με κοινούς εγκληματίες. Με την αποκάλυψη τους  το ηγετικό κατεστημένο συντρίβεται και το κράτος αποσυντίθεται.

Θα περίμενε κανείς ότι τέτοιες αποκαλύψεις θα έβαζαν την κοινωνία επί ποδός αλλά φαίνεται ότι η βουβή οργή πνίγεται από τον φόβο και την απογοήτευση. Η κυριαρχία της ριζοσπαστικής Αριστεράς σαν απάντηση στον εφιάλτη επιβεβαιώνει την επικράτηση του θυμικού του Έλληνα όταν επίκειται καταστροφή και στην προσπάθεια του να φορτώσει τις ευθύνες του σε άλλους.

Η πικρότερη ίσως αλήθεια είναι ότι έξι χρόνια τώρα μέσα σε ένα κατασκευασμένο κλίμα νευρικής κατάπτωσης η κινητοποίηση των πολιτών είναι πολύ περιορισμένη και ασυντόνιστη. Κανείς δεν υποτιμά μερικές δραστήριες πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση αλλά είναι λίγες και μικρές. Όλοι μας πρέπει να δράσουμε. Ο χρόνος στερεύει και η λογοδοσία στα παιδιά μας για την καταστροφή θα είναι τρομερή.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για την οργή αλλά και για τον φόβο.

 

30


 

Η Οργή

Το αίσθημα της οργής των πολιτών μνημονεύεται συχνά από τους σχολιαστές που προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα στην Ελλάδα σήμερα. Ίσως θα πρέπει να εντρυφήσει κανείς λίγο περισσότερο σε αυτήν την έννοια, εντοπίζοντας ποιοι είναι οι οργισμένοι, εναντίον ποιων και γιατί. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι χρήσιμο μια και θα μας έβαζε στο δρόμο να σκεφτούμε περισσότερο τις συνέπειες από μια έκρηξη οργής σε μια κοινωνία σαν την Ελληνική. Μπορούμε να διακρίνουμε διάφορα επίπεδα της κοινωνικής δομής όπου η δυσμενής πραγματικότητα προκαλεί αισθήματα οργής αναμεμιγμένα με άλλα όπως ο φόβος, ο τρόμος και η απελπισία.

Ας αρχίσουμε με το τι συμβαίνει στην οικογένεια. Βλέπουμε εύκολα την απαξίωση αυτού του πυρήνα, ως παραδοσιακού θεμέλιου για την συνοχή του κοινωνικού ιστού. Ο πολίτης ψάχνει για φταίχτες γι’ αυτό και η οργή του εστιάζεται στους φορείς του αδίστακτου καταναλωτισμού, κυρίως τα κάθε μορφής μέσα ενημέρωσης που πρόβαλλαν αυτόν τον τρόπο ζωής πέρα από τις βιοποριστικές της δυνατότητες. Βλέπει το χειρίστης ποιότητας όραμα που κτίστηκε και που έμαθε να προσδοκά. Και η οργή γίνεται εντονότερη γιατί πέρα από το ρόλο των σειρήνων είναι ο ίδιος ο κυριότερος φταίχτης γιατί παρέσυρε τον θεσμό της οικογένειας στην ανυποληψία.

Πιο πέρα η εκκλησία, θλιβερή αποξενωμένη από το κοινωνικό σώμα που βιώνει το μαρτύριο της σε απομόνωση. Είναι προφανής η έλλειψη εμπιστοσύνης των νέων απέναντι σε αυτό το θεσμό ιδιαίτερα στον ηθικοπλαστικό του ρόλο.  Αντί της κύριας αποστολής του, που είναι η ηθική ανάταση των ατόμων, καταφεύγει συχνά  σε ψευδοπολιτικές πρωτοβουλίες. Αυτή η εικόνα σε σχέση με το δυναμικό του θεσμού να δραστηριοποιηθεί και να συμμετάσχει στο ηγετικό δυναμικό της χώρας, όπως έχει κάνει τόσες φορές στην ιστορία του έθνους, γεννά μια βαθιά υποβόσκουσα οργή που θα ενωθεί με όλες τις άλλες εκφράσεις της όταν έρθει η ώρα.

Για την δημοτική αρχή τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα και τα αισθήματα εντονότερα. Αιτία η προκλητικά περιφρονητική συμπεριφορά των δημοσίων αρχόντων, ενώ έχουν περάσει σχεδόν έξη χρόνια που η χώρα είναι στο χείλος του γκρεμού. Η κοινωνία βλέπει ότι παρόλες τις συνέπειες του καταστροφικού έργου της η δημοτική αρχή όχι μόνον δεν κάνει προσπάθειες αυτοκάθαρσης αλλά συνεχίζει να δρα με τον ίδιο τρόπο σαν να μην συνέβη τίποτα. Και εδώ το συναίσθημα προσωπικής ευθύνης του κοινωνικού ατόμου κάνει το αίσθημα της οργής εντονότερο. Αντιλαμβάνεται ότι από αυτό το μικροκλίμα της πολιτικής ζωής άρχισε να προδίδει την ηθική του ακεραιότητα πουλώντας την ψήφο του για υλικά ανταλλάγματα.

31


 

Στο χώρο του σχολείου και της μόρφωσης ο πολίτης ανακαλύπτει με τρόμο τις συνέπειες των αλλεπάλληλων πειραματισμών μιας γενιάς αριστερόστροφων εξτρεμιστικών ιδεολογιών πάνω στο σώμα μιας ανώριμης και παραδοσιακά συντηρητικής κοινωνίας. Βλέπει το αποτέλεσμα, γενιές νέων με γνώσεις και ηθική μόρφωση άσχετες προς τις ανάγκες  του σύγχρονου κόσμου και τραγική απώλεια της εθνικής ταυτότητας. Συνειδητοποιεί τις επιπτώσεις και το αίσθημα οργής που δυναμώνει και στρέφεται συλλήβδην ενάντια στο σώμα των εκπαιδευτικών, στα συνδικάτα τους και τα κόμματα.

Τέλος στο εθνικό επίπεδο η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Η κοινωνία αισθάνεται ότι τα πράγματα είναι πολύ άσχημα αλλά μέσα σε έναν επικοινωνιακό κατακλυσμό και κόρο δεν εμπιστεύεται κανέναν από το πολιτικό κατεστημένο και τα πλοκάμια του.  Γεγονότα όπως το αντάρτικο της Κερατέας τεντώνει τα νεύρα πέρα από την αντοχή τους. Ο ρόλος των άκρων στην πρόκληση βίας και η διαχείριση των αλλοδαπών ανεβάζει το δυναμικό για απερίσκεπτη δράση. Η κοινωνία ψάχνει απελπισμένα ανάμεσα σε συμφεροντολογικές φημολογίες για την αλήθεια από ξένες πηγές και πολίτες που ακόμη εμπιστεύεται και η εικόνα που προκύπτει είναι δραματική. Και η οργή του δυναμώνει.

Η χώρα βαίνει προς εξαθλίωση με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια αφού οι οικονομικές της υποχρεώσεις προς ξένους είναι απροσπέλαστες, τα σχέδια για νοικοκύρεμα ανεφάρμοστα και η ανεξαρτησία της ήδη καίρια τραυματισμένη. Βλέπει όλο το φάσμα του πολιτικού κατεστημένου με τα πλοκάμια του, περιλαμβανομένου και του μισητού δημόσιου τομέα που την καταδυναστεύει, να διατηρεί και επιδεικνύει προκλητικά τα προνόμια του ενώ αυτή δοκιμάζεται από συνεχώς αυξανόμενα βάρη. Σχετίζει αυτή την κατάσταση με την στάση της στο παρελθόν να στηρίξει αυτό το κατεστημένο πουλώντας την ψυχή της για πενιχρά και ως επί το πλείστο άχρηστα ανταλλάγματα ενός ξέφρενου καταναλωτισμού και οργίζεται.

Αλλά πάνω από όλα υπάρχει και ένα άλλο είδος οργής που γεννιέται από την αδυσώπητη πραγματικότητα του βαθύτατου σχίσματος που δημιουργεί αυτή η κατάσταση αφού μια νεολαία με φτωχή προετοιμασία παραλαμβάνει μια χώρα σε ερείπια για να χτίσει κάτι διαφορετικό από άποψη εθνικών χαρακτηριστικών και ιστορικής συνέχειας ενώ οι ώριμοι πολίτες αγωνιούν για την επιβίωση τους. Κατάσταση πρωτόγνωρη με εκρηκτικά συστατικά σύγκρουσης γενεών.

Ανάγλυφη μέσα από τα γεγονότα η πραγματικότητα αφήνει ελάχιστα περιθώρια ελπίδας. Θα μπορούσε κανείς να προσομοιάσει την ελληνική κοινωνία σαν μια μεγάλη χύτρα που περιέχει ένα τεράστιο δυναμικό οργής. Το καπάκι της είναι ο φόβος, ο τρόμος και η απελπισία. Η φωτιά που ανεβάζει την πίεση είναι η απαράδεκτη συμπεριφορά του ηγετικού κατεστημένου. Τη στιγμή, που πολλοί αισθάνονται να πλησιάζει, που η πίεση θα τινάξει το καπάκι. η οργή θα απελευθερωθεί και όλες οι διαστάσεις της που παρουσιάστηκαν πιο πάνω θα αναμιχτούν για να επιφέρουν το χάος της βίας και τα ερείπια της τρίτης ελληνικής δημοκρατίας. Ας θυμηθούμε τα γεγονότα του 44/45.

Το καπάκι με κύριο συστατικό τον φόβο πρέπει να αντικατασταθεί με βαλβίδα εκτόνωσης στηριζόμενη στην λογική….

32


 

…γιατί ο φόβος δεν είναι ποτέ προάγγελος ομαλών εξελίξεων.

Γιος του Άρη και της Αφροδίτης. Μαζί με τον αδελφό του Δείμο, που ήταν η προσωποποίηση του τρόμου, ο φόβος συνόδευε τον πατέρα του στους πολέμους. Θεμελιώδης διάσταση της ψυχικής κατάστασης του ατόμου.

Συνεχείς δημοσκοπήσεις προσπαθούν να μετρήσουν αισθήματα οργής, αγωνίας και κατάθλιψης και κατά συνέπεια πιθανότητες κοινωνικών εκρήξεων. Μετά από έξι  χρόνια στο χείλος του γκρεμού, η αφύπνιση του πολίτη βρίσκεται σε εμβρυώδη κατάσταση. Η πολιτική του στάση στερείται παντελώς δυναμισμού για ενεργό συμμετοχή. Μόνον κομματικές μειονότητες δραστηριοποιούνται. Δημιουργείται λοιπόν η υπόνοια ότι ο φόβος των ασαφών συνεπειών ενεργεί σαν ανυπέρβλητο φράγμα.

Αν είναι έτσι, τότε όλα τα μέσα επικοινωνίας που διαθέτει η χώρα, παλαιάς και νέας τεχνολογίας, μέσα ενημέρωσης και μονάδες δημοσκοπήσεων θα έπρεπε να φωτίσουν αυτό τον χώρο για να βοηθήσει την κοινωνία να αναθαρρέψει και να πάρει το δρόμο της.

Ο φόβος στην προκειμένη περίπτωση είναι πολυδιάστατος και για κάθε άτομο διαφορετικός, αλλά σταματάει την δράση λόγω ασαφών αναμενομένων δυσμενών συνεπειών. Και είναι αυτή η ασάφεια, ιδίως όταν καλλιεργείται εντέχνως, με την οποίαν ο φόβος φέρνει καχεξία και αποτελμάτωση. Η υπεύθυνη πληροφόρηση από  φορείς που δεν ανήκουν στο κομματικό κατεστημένο και που έχουν την εμπιστοσύνη των πολιτών φαίνεται ελλιπής. Ο πολίτης δεν βλέπει τις εναλλακτικές γραμμές δράσης με τις επιπτώσεις τους για να αποφασίσει. Ιδού μερικά παραδείγματα σε απλοποιημένη διατύπωση.

Ο φόβος του εργαζόμενου μήπως χάσει τη δουλειά του η ενός ανέργου αν ποτέ θα ξαναμπεί στην αγορά εργασίας. Για να δράσει στο ευρύτερο πεδίο για αλλαγή πολιτικών προϋποθέσεων θα πρέπει να πεισθεί ότι μια τέτοια ενεργεία τον εξασφαλίζει καλλίτερα από το να παραμείνει αδρανής και αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει.

Ο φόβος ενός μέλους μιας συντεχνίας που απολαμβάνει ιδιαίτερα προνόμια. Δεν αντιλαμβάνεται τους λόγους αλλαγής αυτού του καθεστώτος για το συμφέρον του και αυτό τον αδρανοποιεί για γενικότερη πολιτική ανανέωση η τον κάνει να αντιδρά σε οποιαδήποτε αλλαγή.

Ο φόβος ενός υπαλλήλου στον δημόσιο τομέα που απολαμβάνει εκτός των άλλων την δια βίου θέση εργασίας. Απώλεια αυτού του προνομίου δημιουργεί παρόμοιες στάσεις όπως στις συντεχνίες.

Ο φόβος του γονιού μήπως το παιδί του δεν πάρει πανεπιστημιακό πτυχίο. Τον βάζει σε αδράνεια και ανέχεται ένα εκπαιδευτικό σύστημα που του απομυζά μεγάλο μέρος του ιδρώτα του προσφέροντας ταυτόχρονα χείριστο προϊόν.

33


 

Ο φόβος του απλού ανθρώπου για την υγεία του, μοναδικά ευαίσθητο σημείο της ανθρώπινης φύσης. Το άτομο έχει περιπέσει σε απόλυτη αδράνεια, ανεχόμενο ληστρικά κυκλώματα να εμπορεύονται το σημαντικότερο ίσως αγαθό που πρέπει να προσφέρει στους πολίτες της μια σύγχρονη κοινωνία.

Ο φόβος του απλού πολίτη να στοχοποιηθεί από το κατεστημένο ή τις συντεχνίες. Είναι ένας φόβος συνυφασμένος με την κοινωνική αδικία. Το άτομο με άπειρες εμπειρίες της Ελληνικής πραγματικότητας δεν θα ριψοκινδυνέψει να πάρει πρωτοβουλίες όταν του λείπει στοιχειώδης υποστήριξη από ένα κράτος δικαίου.

Ύστερα είναι και αισθήματα φόβου πιο πλατιά. Βλέπει με δέος τα συμβαίνοντα για το δημόσιο χρέος. Υποψιάζεται ότι είναι κάτι πολύ σοβαρό με βαριές ευθύνες και επιπτώσεις στα πάντα. Αδρανεί γιατί δεν εμπιστεύεται την εθνική ηγεσία του και τα μέσα ενημέρωσης. Ζητάει απελπισμένα αξιόπιστές πηγές να του εξηγήσουν τι συμβαίνει και τι εναλλακτικούς τρόπους δράσης διαθέτει.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. αλλά το κοινό χαρακτηριστικό όλων των περιπτώσεων είναι η επείγουσα και σωστή πληροφόρηση του πολίτη, από πηγές που εμπιστεύεται, για την σοβαρότητα της κατάστασης και τον δύσκολο δρόμο που πρέπει να διαβεί και για τις εναλλακτικές οδούς που διαθέτει. Γι’ αυτό είναι ανάγκη αυτές οι σπάνιες πηγές ενημέρωσης, δηλαδή αξιόπιστοι πολιτικοί και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι και άνθρωποι του πνεύματος, να κινητοποιηθούν επειγόντως και με αυτοθυσία δίπλα στον πολίτη για την καταπολέμηση του φόβου και το χτίσιμο θάρρους για την ενεργοποίηση του κοινωνικού συνόλου. Και τότε ίσως διακρίνουμε….. 

 

….το θάρρος των ολίγων

Η κοινωνία έχει φτάσει στο κρίσιμο σημείο των εξελίξεων όπου χρειάζεται θάρρος περίσσιο για να πάρει κινδύνους και να ενεργήσει σε θέματα που θίγουν προσωπικά συμφέροντα καθώς βλέπει ότι αυτό είναι απολύτως απαραίτητο για την σωτηρία των απογόνων του και του έθνους.

Αν και αυτή η πρόκληση αφορά ολόκληρη την κοινωνία υπάρχει μία κατηγορία πολιτών που η επίδειξη θάρρους είναι ιδιαίτερα κρίσιμη σε αυτήν την συγκυρία. Πρόκειται για τους λίγους πολιτικούς και άτομα του πνευματικού κόσμου με σημαντικά προσόντα, που παρόλο ότι αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν σε κάποιο βαθμό προκειμένου να εξελιχθούν, διατήρησαν στο μετρό του δυνατού αρχές δικαιοσύνης και ήθους. Αυτούς τους ελάχιστους που κατάφεραν να διατηρηθούν ακέραιοι μέσα σε αυτή την ζούγκλα του κατεστημένου και απολαμβάνουν τον σεβασμό των συμπολιτών τους ανεξάρτητα κομματικής η ιδεολογικής τοποθέτησης. Ένα θεόρατο βάρος πέφτει στις πλάτες τους για να διατηρήσει η χώρα ένα σύγχρονο δημοκρατικό πολίτευμα που της αρμόζει σε μια πορεία  αναδημιουργίας του ηγετικού κατεστημένου. Και αυτό μπορεί μόνον να γίνει μέσα από δύσκολες διαδικασίες από τις οποίες πολλοί από αυτούς θα θυσιαστούν.

Είναι ενθαρρυντικό ότι στις τελευταίες εξελίξεις μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους αποφάσισαν να αναμειχθούν, έστω και μέσα από σχετικά νεογενή πολιτικά σχήματα. Χρειάζεται θάρρος περίσσιο. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν καλλίτερες εναλλακτικές. Είναι αναγκασμένοι να πάρουν επικίνδυνες πρωτοβουλίες τώρα, αν δεν είναι πολύ αργά. Αλλιώς θα καταποντιστούν με το ταχύτατα βυθιζόμενο παλαιό πολίτικο κατεστημένο παίρνοντας μαζί τους όλη την κοινωνία.

Έτσι κανείς πλέον διερωτάται…

34


 

…υπάρχει πλέον ελπίδα;

Σχολιαστές προσφέρουν χρήσιμες ιδέες για το πώς τα πράγματα θα μπορούσαν να βελτιωθούν αλλά καταλήγουν σε θλιβερές διαπιστώσεις. Αλλά ακόμη και οι τελευταίες εθνικές εκλογές επιβεβαίωσαν ότι το σώμα της κοινωνίας αρνείται η δεν γνωρίζει πώς να συμμετάσχει σε έναν σκληρό αλλά αναγκαίο αγώνα να απαλλαγεί από  τον ζυγό μιας οθωμανικής δομής. Να προχωρήσει σε στοίχιση με τις άλλες Ευρωπαϊκές κοινωνίες προς ένα μέλλον γεμάτο προκλήσεις  σε ένα παγκοσμιοποιημένο πλανήτη.  Και οι λόγοι είναι διάφανοι.

Η βασικότερη αδυναμία έγκειται στο γεγονός ότι σχεδόν όλα τα ενεργά μέλη της κοινωνίας έχουν μορφωθεί από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που εδραιώνει τις οθωμανικές δομές στον πυρήνα του σκέπτεσθαι και δραν του ατόμου. Το ίνδαλμα του αγαπητού μας Καραγκιόζη τα λέει όλα. Μαθαίνουμε ότι πρέπει να υπάρχει ο αγάς και ο κοτζαμπάσης και αν δεν γίνουμε σαν τον δεύτερο με όλα τα μέσα τότε η μοίρα μας γράφεται από αυτούς. Σε αυτούς προσβλέπουμε για γενιές τώρα για τις ανάγκες μας ή ακόμη για τις απαιτήσεις μας αφού τους προσκυνήσουμε κατά τακτά διαστήματα στις εκλογές. Και σε αυτό το επίπεδο ηθικής κατάντιας δεν κρύβουμε την υπερηφάνεια μας να είμαστε νωθροί και θεωρούμε ότι ο υπόλοιπος κόσμος έχει υποχρέωση να μας πληρώνει εσαεί για την πολιτιστική κληρονομία της χερσονήσου που ζούμε. Αυτό που μας μένει είναι να αρπάζουμε κάπου κάπου μερικά ψίχουλα με βαγαποντιές ακόμα και από τους διπλανούς μας που μπορεί να είναι πιο ανήμποροι από εμάς.

Κάθε προσπάθεια, έστω και ατελής, για να αναδομηθεί αυτό το έκτρωμα μόρφωσης συναντάει τη λυσσαλέα αντίδραση ενός συντεχνιακού εκπαιδευτικού κατεστημένου, που δείχνει να ξαναδυναμώνει και που αποτελείται από κράμα διδακτικού προσωπικού δέσμιου ενός ανήθικου κομματικού διχτιού και αιθεροβάμονες ενός αριστερόστροφου και καταστροφικού πνευματικού κόσμου. Η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν άργησε να μας το επιβεβαιώσει. Αν αυτό το σύστημα δεν αλλάξει τα υπόλοιπα πιο κάτω δεν έχουν καμία σημασία. Αλλά και αν αρχίσει να αλλάζει χρειάζονται χρόνια να βγουν νέοι άνθρωποι απαλλαγμένοι από τις οθωμανικές μας καταβολές. Πώς μπορεί να ελπίζει κανείς;

35


 

Με αυτό το υπόβαθρο για διαλογισμό όλα τα υπόλοιπα εξηγούνται. Ο υδραυλικός χωρίς απόδειξη, ο γιατρός με το φακελάκι, τα φροντιστήρια και ή τάχα δωρεάν παιδεία είναι τα προφανή συμπτώματα. Ο διορισμός στο δημόσιο, ο ρόλος του συνδικαλιστικού κινήματος, η κρατική επιχορήγηση κομμάτων η ποδοσφαιρικών ομάδων και τόσα άλλα είναι λιγότερο εμφανή. Τέλος είναι η δομή των κρατικοδίαιτων μέσων ενημέρωσης, ιδίως των τηλεοπτικών που καταφέρνουν το τελειωτικό χτύπημα αποχαυνώνοντας τα άτομα σε έναν καταστροφικό ευδαιμονισμό και ραθυμία μηδενίζοντας έτσι το κοινωνικό δυναμικό για δράση και απεξάρτηση από τις σκελετωμένες κοινωνικές δομές. Έτσι δεν υπάρχει κινητοποίηση του Έθνους να απαιτήσει.

Περνάμε τον χρόνο μας, ο καθένας με τον τρόπο του, της νέας κυβέρνησης συμπεριλαμβανομένης, να ανησυχούμε για την χρηματοπιστωτική και την  οικονομική κρίση αλλά είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι το επίπεδο οικονομικής εξαθλίωσης που θα φτάσουμε δεν εξαρτάται πλέον από εμάς. Αν μπορούσαμε να χωνέψουμε ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί, να δούμε την δομή αυτής της εξαθλίωσης και να δουλέψουμε από αυτή τη βάση για να ξαναχτίσουμε την κοινωνία θα κάναμε μια καλή αρχή.  Αλλά όλα τα σημάδια δείχνουν ότι μια και ποτέ δεν μάθαμε για κάτι καλλίτερο, με άλλα βαυκαλιζόμαστε και άλλα κάνουμε. Επιμένουμε στο οθωμανικό μοντέλο και ήμαστε έτοιμοι για ένα ακόμη προσκύνημα στους παλιούς και νέους κοτζαμπάσηδες που θα μας αφήσουν στην πολυθρόνα μας φέρνοντας ψίχουλα από τους αγάδες για τον επιούσιο όπως τον συνηθίσαμε.

 

 

 

36


 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

3.- Ο πνευματικός Κόσμος…..

 

 

….η ψυχή κάθε κοινωνίας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

37

 


H τηλεόραση κόβει τη ανάσα

Ως Έλληνας που κατοικεί σε χώρα της Δυτικής Ευρώπης εδώ και πολλά χρόνια με ενδιαφέρουν οι εξελίξεις πίσω στην πατρίδα. Ενημερώνομαι κατά το δυνατόν από διάφορες πηγές και τις παλιές επαφές μου όταν επισκέπτομαι την Αθήνα. Θα έλεγα ότι είχα πια συνηθίσει παλιά να ανέχομαι με ελάχιστο εκνευρισμό το ελαφρώς ειρωνικό στυλ της κύριας παρουσιάστριας των ειδήσεων το βράδυ, η οποία αναλάμβανε να παίρνει η ίδια τις κύριες συνεντεύξεις, ακόμη και από τους συναδέλφους της, αλλά κυρίως από γνωστές προσωπικότητες της πολιτικής και οικονομικής ζωής. Ο τρόπος που διέκοπτε η διευκρίνιζε η ίδια τα λεγόμενα του άλλου για να `ζεστάνει` το επιρρεπές σε φημολογία ακροατήριο είναι μοναδικός.

Εν τούτοις ένα επεισόδιο στην αρχή της κρίσης από την εκπομπή `Το κουτί της Πανδώρας` κυριολεκτικά μου έκοψε την ανάσα.

Το κύριο θέμα ήταν οι Γερμανικές αποζημιώσεις προς την Ελλάδα ως συνέπεια της οικονομικής ζημίας αλλά και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Κάτι που προφανώς η διοίκηση της τότε ΕΡΤ θεώρησε σκόπιμο να προβληθεί υπό τις τρέχουσες συγκυρίες. Η άλλη ιδιαιτερότητα αυτού ειδικά του επεισοδίου της εκπομπής ήταν ότι ξέφυγε από την συνηθισμένη κρητική έρευνα εσωτερικών για την χώρα θεμάτων που την κάνει αξιόλογη για να ασχοληθεί με μία ξένη χώρα.

Το σενάριο πρόβαλε σειρά από γνωστούς και αγνώστους πολιτικούς και `ειδικούς`, Έλληνες και ξένους. Τα πρόσωπα αυτά παρουσίασαν ασυνάρτητες μεταξύ τους απόψεις σε ένα αμάλγαμα με εικόνες βαρβαρότητας γερμανικών στρατευμάτων κατοχής. Με τις περιορισμένες μου γνώσεις κατάλαβα ότι διαχρονικά το Ελληνικό κράτος κακοδιαχειρίστηκε την απαίτηση, η Γερμανία δεν ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της, η διεθνής κοινότητα την δικαιώνει, και η  διεθνής δικαιοσύνη κωλυσιεργεί. Σύμφωνα με Ελληνική δικαστική απόφαση έπρεπε ήδη να έχουμε κατασχέσει την περιουσία του πολιτιστικού ιδρύματος Γκαίτε στην Ελλάδα από καιρού και έτσι να γίνουμε μοναδικό παράδειγμα μέλους της ΕΕ, ιδίως με τον δυναμισμό που προβάλλουμε σε αυτόν το χώρο αυτήν την περίοδο. Η σχετική ασυναρτησία ενισχύθηκε από το γεγονός ότι προϊούσης της εκπομπής το μέγεθος της απαίτησης άρχισε να ανεβαίνει, αρχίζοντας από μερικές δεκάδες εκατομμυρίων στο αστρονομικό ποσόν άνω του ενός τρισεκατομμυρίου, ένα ποσό που θα γονάτιζε ακόμη και την ίδια την Γερμανία.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, όπου η θέση της Γερμανίας για το μέλλον της Ευρώπης αλλά και ιδιαίτερα της Ελλάδος είναι κλειδί, μία τέτοια θέση διανθισμένη με τις εικόνες βαρβαρότητας σε μία από τις τραγωδίες του πολέμου, πιστεύω ότι εντυπωσίασε και προξένησε αισθήματα αμηχανίας και ατομικής ενοχής στον θεατή. Ήταν προς το τέλος της εκπομπής, όταν συνειδητοποίησα την δομή του κοινού που μπορεί να παρακολουθούσε αυτή την εκπομπή που μου κόπηκε η ανάσα.

38


 

Ξεκίνησα από Έλληνες σαν εμένα που ζουν σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, εκτός Γερμανίας. Ζούμε σε φιλόξενες χώρες που μας έβαλαν μέσα στις κοινωνίες τους σαν ίσους κάτω από αντίξοες συνθήκες στην πατρίδα που μας ώθησαν εκεί. Χώρες που για πολλά χρόνια παλεύουν και κάνουν θυσίες για να κτιστεί μια νέα Ευρώπη, έχοντας την Γερμανία απόλυτα ισότιμο μέλος. Χώρες που πρόσφεραν και ακόμη προσφέρουν βοήθεια στη χώρα μας για να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Χώρες που σέβονται τον χώρο από τον οποίο καταγόμαστε και που μαθαίνουν στα παιδιά τους την Ελληνική μυθολογία και κλασσική ιστορία καλύτερα από εμάς. Χώρες που για αυτούς τους λόγους μας αγκάλιασαν σαν Ευρωπαίους. Και σκέφτηκα με κατάθλιψη την απήχηση που θα έχουν τέτοιες εκπομπές στην κοινή τους γνώμη και πως αυτό θα επηρεάσει τις συνθήκες που ζούμε εμείς ανάμεσά τους.

Μετά το μυαλό μου πήγε στις εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας που ζουν στην Γερμανία την ίδια, με απογόνους που είναι πια πλήρως απορροφημένοι από αυτή την κοινωνία. Διερωτώμαι πόσοι θα ένοιωσαν την θέση τους στην τοπική κοινωνία να εξοστρακίζεται. Τα επιχειρήματα τους για να υποστηρίξουν τις θέσεις της μητέρας πατρίδας να εξανεμίζονται. Τη συνοχή της ομογένειας να καταρρέει. Τον κίνδυνο απομόνωσης. Το δίλλημα πλήρους αποκοπής από κάθε τι Ελληνικό.

Και τέλος το κοινό στην Ελλάδα που είδε αυτό το πρόγραμμα. Είναι αλήθεια ότι δεν είδα κανένα σχόλιο στα μέσα ενημέρωσης που έχω πρόσβαση. Διερωτώμαι όμως για την ψυχική κατάσταση κάποιου που είδε αυτήν την εκπομπή μέχρι το τέλος της. Πόσοι έμειναν με το βασικό ερώτημα, `γιατί ένα πολύπλοκο τεχνικό θέμα με μακριά ιστορία, αναμίχθηκε με εύφλεκτα υλικά λαϊκισμού σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για την διάσωση της πατρίδας μας` αναπάντητο; Πόσοι έμειναν με το άγχος και την κατάθλιψη, βλέποντας ότι είναι ανήμποροι να επηρεάσουν τις εξελίξεις; Πόσοι στην αφέλεια τους είδαν το τρισεκατομμύριο που μας οφείλουν οι Γερμανοί σαν το σωσίβιο που όχι μόνον θα διαγράψει την ασυδοσία μας αλλά θα μας επιτρέψει να ζούμε με τον ίδιο τρόπο για πολλά χρόνια ακόμη όπως υπονοούσε ένας από τους `ειδικούς`. Πόσοι άναψαν από τις θηριωδίες των στρατευμάτων κατοχής και κάνουν σκέψεις εκδίκησης; Τελικά πως η κρατική τηλεόραση ανυψώνει το καταρρακωμένο ηθικό της δύστυχης κοινωνίας μας;

Έκτοτε η ιστορία των γερμανικών αποζημιώσεων σέρνεται με την υποστήριξη μεγάλου μέρους του πολιτικού σώματος.

Και αυτό φέρνει στην μνήμη την γενικότερη κουλτούρα της Ελληνικής τηλεόρασης. γιατί δεν είναι το μόνο…

39


 

…το Θέατρο του παράλογου

Την Κυριακή, στις 7 Νοεμβρίου 2010, παρακολούθησα την εκπομπή της συγχωρεμένης ΕΡΤΣΑΤ που παρουσίασε τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών. Λαμπερά χρωματιστά τραπέζια, σύγχρονη τεχνολογία για τα μέσα ενημέρωσης, έμπειροι διαχειριστές δημοσιογράφοι, επικοινωνία με όλα τα σημεία της χώρας, σειρά ειδικών, πολιτικών προσωπικοτήτων και πολιτικών αρθρογράφων σε μία παράσταση που θύμιζε μια υψηλού επιπέδου θεατρική επιθεώρηση. Μετά έμαθα ότι όλα τα κανάλια έκαναν κάτι ανάλογο και επομένως υπήρχε ανταγωνισμός.

Στην αρχή οι επισκέπτες που έπαιρναν το λόγο, με λίγες αλλά αξιοπρόσεκτες εξαιρέσεις που οι παρατηρήσεις τους έφευγαν από το εορταστικό αναμάσημα, σχολίαζαν από την πολιτική τους σκοπιά το διακύβευμα των εκλογών που είχε μετατραπεί σε εθνικό δημοψήφισμα, το εκβιαστικό μήνυμα του πρωθυπουργού και την πρόκληση της αντιπολίτευσης. Σχεδόν όλοι τους ακουμπούσαν απαλά στο θέμα της αποχής αποδίδοντάς το σε σύγχυση, άγνοια ή και αδιαφορία των πολιτών και κανένας δεν ανέφερε το θέμα της λευκής ψήφου. Μάλιστα μερικοί όπως η ώρα περνούσε δήλωναν ότι το δικομματικό κατεστημένο θα επιβιώσει, συνδέοντας το με διαβεβαίωση ότι δεν υπάρχει περίπτωση εθνικών εκλογών.  Πρέπει να ήταν καλά πληροφορημένοι. Πάντως σε αυτό το μέρος της παράστασης οι περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, ο περίφημος `Καλλικράτης`, βρίσκονταν ήδη κάπου στο βάθος του διαλόγου και ημιθανής.

Στις εξαιρέσεις θα πρέπει να βάλω τις παρατηρήσεις ενός ή δύο ακαδημαϊκών και την δήλωση του υπουργού εσωτερικών όταν ήρθε η κουβέντα για την αλλαγή του εκλογικού νόμου όπου μίλησε για την σαπίλα πίσω από εκλεγμένα πρόσωπα σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Όταν ανακοινώθηκε η πρώτη εκτίμηση των αποτελεσμάτων, ο θίασος χρησιμοποίησε τις ενδείξεις για να συνεχίσει να αναμασά τις κομματικές του επιδιώξεις. αδιάφορος για τον πνέοντα τα λοίσθια Καλλικράτη. Η `ξύλινη` παρουσίαση των πραγματικών υποψηφίων σε κάποιες άχαρες στιγμές να διαβάζουν ανακοινώσεις μπροστά σε μικρόφωνα που τους πίεζαν να ξεμπερδεύουν αποτελείωσε το έγκλημα.

Και στην φάση αυτή λίγοι έθιξαν το ύψος της διαφαινόμενης αποχής και των λευκών και αν συναθροίζονταν με τα άκυρα. Οι τοποθετήσεις έτειναν σε συγκρίσεις με προηγούμενες δημοτικές και ευρωπαϊκές εκλογές με μικρούς ενδοιασμούς για τις τελείως ιδιαίτερες συνθήκες αυτής της αναμέτρησης. Οι απόψεις για μη διεξαγωγή εθνικών εκλογών και επιβίωσης του πολιτικού κατεστημένου έγιναν δυνατότερες.

Μετά ήρθε η σειρά των μηνυμάτων των πολιτικών αρχηγών, αρχής γενομένης από τον πρωθυπουργό. Συνηθισμένα, μεγαλόστομα, ασαφή και εστίες πόλωσης μηνύματα. Κανένας δεν έδειχνε να βλέπει ότι το χρώμα του εδάφους που πατεί αρχίζει να κοκκινίζει καθώς η λάβα του κοινωνικού ηφαιστείου λεπταίνει το πάχος της κρούστας που το συγκρατεί. Ο πρωθυπουργός μόνο ψέλλισε έκλυση για βοήθεια και ακόμη πιο σιγά ότι καταλαβαίνει τους απογοητευμένους.

41


 

Και μετά ήρθαν τα τελικά αποτελέσματα. Ας επικεντρωθούμε στις τρεις μεγαλύτερες πόλεις όπου όλα παίχτηκαν, μια και οι απέχοντες πολίτες εκεί πρέπει να είχαν την λιγότερη υποψιασμένη σύγχυση. Το κατεστημένο αφρόνως τους έδωσε την ευκαιρία να εκφραστούν. Στρογγυλεύοντας τα νούμερα για την συζήτηση και προσθέτοντας τα λευκά και την διαφυγή προς τα μικρότερα κόμματα σε ένδειξη διαμαρτυρίας το εκλογικό σώμα επέδωσε στο πολιτικό κατεστημένο ένα ultimatum. Περί το 65% των πολιτών σε αυτά τα κέντρα θεώρησε ότι το πολιτικό κατεστημένο δεν το εκπροσωπεί και σε έρευνα λίγες μέρες πριν το 80% δήλωνε ότι δεν θέλει εθνικές εκλογές. Στην ουσία ζητούσε την εκ βάθρων αναδόμηση του. Κανένα από τα μεγάλα κόμματα δεν έλαβε πραγματικά πάνω από 15%.

Έκτοτε και παρά τις δραματικές κομματικές ανακατατάξεις, η κωμικοτραγική παράσταση επαναλήφθηκε ξανά και ξανά χλευάζοντας την λογική.

Το δίλλημα πρόβαλε. Θα καταφέρουν άραγε να συνεργαστούν ουσιαστικά; Θα δούμε τελικώς μια εθνική κυβέρνηση σύντομα που θα αναλάβει τις υποχρεώσεις και προκλήσεις της χώρας από εκεί που βρισκόμαστε σήμερα;

Πιστεύω όχι πριν φτάσουμε στην πηγή του κακού που βρίσκεται αλλού…

 

…στην αποτυχία του πνευματικού κόσμου της Ελλάδος

Ο πνευματικός κόσμος της Ελλάδος, βαρύτατα αριστερόστροφος, είχε περιόδους της ιστορίας του νεότερου Ελληνικού κράτους που συνέβαλλε αποφασιστικά στην πρόοδο του αλλά και περισσότερες που οδήγησε το έθνος σε εθνικές περιπέτειες και εμφύλιους σπαραγμούς. Έτσι θα φανταζόταν κανείς ότι, με την πείρα του παρελθόντος, η αριστοκρατία του πνεύματος θα είχε σαφήνεια για την κύρια αυτήν αποστολή της. Θα φρόντιζε για τους συμπολίτες της  και θα συντόνιζε τις προσπάθειες της για μια εξέλιξη που θα παρακολουθούσε τις παγκόσμιες τάσεις προστατεύοντας ταυτόχρονα τα ιστορικά χαρακτηριστικά της. Τα θεμέλια πάνω στα οποία ο Έλληνας διαπρέπει.

Πόσο μακριά όμως είμαστε από κάτι τέτοιο; Με ελάχιστες εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ο πνευματικός μας κόσμος θυσίασε το “πνευματικός “ για υλικά ανταλλάγματα και πομπώδεις τίτλους. Αποξενώθηκε από τον απλό πολίτη που απελπισμένα ζητάει βοήθεια για να ενισχυθεί πνευματικά και να αποφασίσει για εθνική προσπάθεια. Κυρίως άτομα που εγκατέλειψαν την πατρίδα και διακρίθηκαν σε άλλες χώρες υψώνουν φωνή γιατί έχουν διατηρήσει την ανεξαρτησία τους. Ο πνευματικός κόσμος στην Ελλάδα ασχολείται με άλλα πράγματα. Ας πάρουμε μερικά παραδείγματα.

Κυρίως μετά την μεταπολίτευση, πλείστοι ηγέτες της πανεπιστημιακής κοινότητας από τους οποίους κανείς θα ανέμενε την πηγή της πνευματικής ανάτασης, έχοντας αναδειχτεί μέσα από μια γενιά συντεχνιακών μηχανισμών του χειρίστου είδους, αψηφούν την επερχόμενη λαίλαπα για την χώρα, πολεμούν για τα κεκτημένα τους και εγκαταλείπουν το φυτώριο της χώρας αλλά και τους ώριμους πολίτες στην μοίρα τους. Επί πλέον αυτή η αριστοκρατία στραγγαλίζει κάθε προσπάθεια υγειών δυνάμεων της μόρφωσης και των ιδεών να αναδειχτούν. Τους πολεμούν λυσσαλέα μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα που τους έθρεψε.

42


Στους διάφορους τομείς πνευματικής δημιουργίας όπως συγγραφείς, ποιητές, μουσικοί, ζωγράφοι και γλύπτες, άτομα μέσα σε μικρές ομάδες διαπληκτίζονται για τίτλους και την προσωπική τους ανάδειξη σ αυτές. Οι δημιουργίες τους, όταν είναι αξιόλογες, σπάνια σκοπεύουν να περάσουν μηνύματα στήριξης στους απλούς πολίτες. Άλλος ένας χώρος αποξενωμένος από το σώμα της κοινωνίας που υποτίθεται ότι πρέπει να εμπνέει, νουθετεί και εμψυχώνει.

Πολιτικοί με υψηλή πνευματική μόρφωση πλέον σπανίζουν και αυτοί οι λίγοι είναι εγκλωβισμένοι σε ένα κατεστημένο που δεν τους αφήνει περιθώρια.

Στην δημοσιογραφία, το δημιουργικό δυναμικό, που αδιαμφισβήτητα υπάρχει, είναι ευνουχισμένο από την διαπλοκή και τον υλικό πλουτισμό. Πολλά από τα στελέχη της με τέτοιο δυναμικό και εμπλοκές έχουν κινηθεί πέραν της επιτυχίας της αρχικής τους αποστολής και δρουν σε επίπεδα παραπληροφόρησης με σκοπό που βλάπτει παρά βοηθάει την χώρα να αναστηλωθεί και να σωθεί.

Δυστυχώς ο κοινός παρονομαστής αυτής της σειράς των λίγων παραδειγμάτων όπως και άλλων είναι ότι στην πορεία του έθνους προς την καταστροφή του ο πνευματικός κόσμος αδιάφορος, αποξενωμένος ασχολείται με τα του οίκου του και ουδόλως με τον κύριο ρόλο για τον όποιο η κοινωνία τον έθρεψε, μόρφωσε και ανέδειξε.

Κατάσταση απελπιστική και βαθιά λυπηρή για την άτυχη  πατρίδα μας.

Ο κρίκος που έπρεπε να κρατά δεμένους τον πνευματικό κόσμο με την κοινωνία έχει διαρραγεί.

Και σαν σαφές σύμπτωμα…

 

…η Ομφαλοσκόπηση του “Πνευματικού Κόσμου“

Σε περιόδους προεκλογικών δραστηριοτήτων, όπως τελευταία, τα περισσότερα άρθρα στους χώρους ενημέρωσης έχουν σαφώς χαρακτήρα ομφαλοσκοπικό. Είναι μια περίοδος που οι άνθρωποι του πνεύματος αυτοϊκανοποιούνται διαβάζοντας αυτά που οι ίδιοι γράφουν.

Είναι όμως και ευκαιρία αν κάποιος θελήσει να ασχοληθεί με την τύχη διαχρονικά των διάφορων πνευματικών πονημάτων με πολιτικοοικονομικό περιεχόμενο, όπως άρθρα και παρουσιάσεις των ΜΜΕ, δημοσιεύσεις στα ηλεκτρονικά κοινωνικά μέσα και εκδόσεις βιβλίων γύρω από το υπαρξιακό πρόβλημα του έθνους. Θα εκπλαγεί με τις προφανείς διαπιστώσεις. Η πλειονότητα των απόψεων δεν τυγχάνει σχολιασμού από απλούς πολίτες, αλλά το κυριότερο στοιχείο δεν είναι αυτό. Αυτό που ρίχνει πολύ περισσότερο φως είναι η φύση των σχολίων σε λίγα στα οποία υπάρχει ανταπόκριση.

Η ανταπόκριση αυτή, κρίσιμη μάζα πληροφοριών, κρύβει μέσα της την δομή και φύση του αναγνωστικού κοινού που κι αυτό πίσω του σέρνει ουσιαστικά και τους πολλούς που δεν διαβάζουν, αλλά είναι κολλημένοι στο κονσερβοκούτι, δηλαδή ολόκληρη την κοινωνία.

43


 

Διακρίνεται αμέσως ένας πολύ στενός κύκλος που περιλαμβάνει τους συνήθεις γράφοντες και πολύ λίγους απλούς αναγνώστες από το ίδιο καλούπι που εστιαζόμενοι εις το θέμα σχολιάζουν συμφωνώντας η και διαφωνώντας. Τα γραφόμενα και τα σχόλια κινούνται στη σφαίρα των ιδεών, εύκολα να τα διακρίνεις. Κατατρύχονται με μακρό-πολιτικά και οικονομικά θέματα και απόψεις που έχουν σημασία για τους τεχνοκράτες που σχεδιάζουν προτάσεις και συζητούν σε διακρατικό επίπεδο αλλά με έντονα θεωρητικό ενδιαφέρον για τον απλό πολίτη. Είναι ο κύκλος που συχνά αυτοϊκανοποιείται με τις ίδιες του τις απόψεις.

Το μεγαλύτερο όμως μέρος είναι απλοί πολίτες, όχι ειδικοί, με γνώσεις τέτοιων θεμάτων όπως τις έλαβαν από το σχολείο τους, με όλη την σημασία που έχει αυτή η διαπίστωση. Τα σχόλια τους σε περιεχόμενο, γλώσσα επικοινωνίας και τρόπου διατύπωσης είναι ο βασικότερος δείκτης της σχέσεως του πνευματικού κόσμου που υποτίθεται ότι οδηγεί την κοινωνία προς το μέλλον της και αυτής της ίδιας. Για πολλούς είναι αποκαρδιωτικά γιατί εκφράζουν ένα αίσθημα εγκατάλειψης του πολίτη από τους πνευματικούς του ηγέτες αλλά  είναι ταυτόχρονα άκρως διαφωτιστικά της πραγματικότητας για όποιον θα ήθελε να δει πως φτάσαμε στο σήμερα και πως θα μπορούσε να γεννηθεί η ελπίδα.

Ακολουθώντας μια τέτοια διαδικασία διερεύνησης δεν αποσκοπεί στην προβολή μιας αρνητικής εικόνας παρόντος και παρελθόντος. Αντίθετα, προβάλλει την σχέση του πολίτη με τον πνευματικό του κόσμο σαν μια ευκαιρία να ξανά-ελπίσουμε. Να ανακαλύψουμε μέσα από αυτές τις αντιδράσεις του πολίτη που πραγματικά βρίσκεται, τα περιθώρια ενδυνάμωσης του κοινωνικού ιστού και τις δυνατότητες του πνευματικού κόσμου, όπως υπάρχει σήμερα, να παίξει το ρόλο του σε αυτή τη διαδικασία. Μόνον με μια τέτοια εικόνα μπορούμε να βάλλουμε σε κίνηση ένα ρεαλιστικό σχέδιο που δεν θα είναι σχέδιο οικονομικής ανάκαμψης αλλά σχέδιο ρεαλιστικής πορείας προς ένα καλύτερο μέλλον για το τη χώρα. Οι πιθανότητες επιτυχίας εξαρτώνται απόλυτα από την καλή θέληση και των δύο πλευρών αλλά το κύριο βάρος σίγουρα πέφτει στους πνευματικούς ηγέτες που πρέπει να κερδίσουν την χαμένη εμπιστοσύνη της κοινωνίας και να ηγηθούν.


 

 

 

 

44


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Β. Από το ξάφνιασμα στη δράση

 

 

 

 

 

45


 


 

 

 

 

 

 

 

 

1.    Ψάχνοντας για το μέλλον….

 

 

 

 

….στη νεολαία


 

 

 

 

 

 

46

 


Και τώρα τι κάνουμε;

Με τον κατακλυσμό των εξελίξεων ορισμένα πράγματα είναι πλέον ξεκάθαρα. Έχουμε δύο πελώρια βαρίδια που μας βυθίζουν στην εξαθλίωση και τα οποία θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας, το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα. Η μοίρα του πρώτου εξαρτάται απολύτως από τον τρόπο που θα δράσουμε ως χώρα για να διαχειριστούμε το δεύτερο που είναι και η μάνα της καταστροφής της Ελληνικής κοινωνίας.

Πέρα από πολιτικές και ιδεολογικές τοποθετήσεις, η Ευρωπαϊκή οικογένεια, που είμαστε μέλος, αλλά και γενικότερα αυτό που ονομάζουμε Δυτικός κόσμος έχουν δείξει ότι αν δραστηριοποιηθούμε θα μας βοηθήσουν. Η εσωτερική μας ιδεολογική κακοφωνία δεν μπορεί να στρεβλώσει τελείως την πραγματικότητα. Τα κράτη αυτά προστατεύουν τα συμφέροντα τους αλλά αυτά δεν είναι μόνον οικονομικά όπως σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί μας προβάλλουν. Η παρουσία του Ελληνικού χώρου στην Ευρώπη είναι σημαντική στις κοινωνίες που λειτουργούν με Δυτικά πολιτισμικά πρότυπα, ιδίως καθώς τα ανταγωνιζόμενα από Ανατολάς ανδρώνονται.  Και είναι ο κύριος λόγος, ή όπως λέμε ο Θεός της Ελλάδας, για τον οποίο γίναμε μέλος της ΕΕ και του κοινού νομίσματος πολύ πριν της ώρας μας παίρνοντας μεγάλη υλική βοήθεια που κατασπαταλήσαμε.

Αλλά οι πολίτες των χωρών αυτών που γνωρίζουν την αρχαία ιστορία και μυθολογία μας καλλίτερα από εμάς πιστεύουν αληθινά και στο ρητό της εποχής εκείνης, το `συν Αθηνά και χείρα κίνει`. Τα γεγονότα δείχνουν ότι θέλουν να βοηθήσουν. Προοδευτικά πιέζουν όχι μόνον για δομικές αλλαγές αλλά και ανανέωση του πολιτικού κατεστημένου που μερικοί βλέπουμε ότι χρειάζεται. Και τελευταία έχουμε ενδείξεις προς αυτή την κατεύθυνση. 

Θα μπορούσε κανείς να παρομοιώσει την κοινωνία μας με έναν ασθενή στην εντατική με μικρά σημάδια ανάκαμψης αλλά ανάγκη να μείνει διασωληνομένος για καιρό. Τα φάρμακα και η τροφή του δίνονται απ έξω, απολύτως απαραίτητα για να διατηρηθεί στη ζωή. Αλλά η μοίρα του παραμένει στα χέρια του. Πρέπει να αντιδράσει έγκαιρα, να αναγεννήσει το ανοσοποιητικό του σύστημα και να καταπολεμήσει την αρρώστια που τον έφερε στο κατώφλι του θανάτου. Ακόμη και η διασωλήνωση δεν θα τον κρατά στην ζωή αενάως.

Για την πραγματικότητα της κοινωνίας μας αυτό δεν είναι λόγια, είναι συγκεκριμένες προσπάθειες για να αντιδράσει και να διαχειριστεί μέλλον της. Τέτοιες προσπάθειες είναι αναγκαίες και  κυρίως παίρνουν χρόνο. Οι πολίτες πρέπει να κινητοποιηθούν, να αλλάξουν τον τρόπο που ζουν και δραστηριοποιούνται και να ανανεώσουν το πολιτικό κατεστημένο που τους πρόδωσε και τους πνίγει. Αλλά δυστυχώς έχουν περάσει λάθος σχολείο, αυτό που όλοι γνωρίζουμε,  που τους έβαλε σε ατέρμονα χειμερία πολιτική νάρκη. Μόνον η πραγματική πνευματική ηγεσία του έθνους μπορεί να βρει τον τρόπο να τους αφυπνίσει.

Ο πυρήνας αναγέννησης σε μια κοινωνία που βρίσκεται στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης και παραδοσιακά συντηρητική είναι η οικογένεια. Η επιδεινούμενη απαξίωση της ως θεμέλιο για την συνοχή του κοινωνικού ιστού είναι προφανής. Για να αρχίσει κάτι να κινείται στον χώρο αυτόν, ο

47


 

σκοπός της προσπάθειας για κάθε μέλος δεν είναι να συμβάλλει στην αναδόμηση της στα μέτρα ενός κόσμου που έφυγε αλλά στις απαιτήσεις του μέλλοντος κρατώντας τις αξίες της που την έκαναν να αντέξει αιώνες. Η δομή της, η ιεραρχία της, τα θεμέλια της συνοχής της και ο τρόπος συνεισφοράς της στην ευρύτερη κοινωνία είναι η  κρίσιμη πρόκληση για το άτομο. Είναι όμως και η πρώτιστη προσπάθεια που θα μας βγάλει από την αναρρωτική και θα μας επιτρέψει να σταθούμε σταθερά στις ίδιες μας τις δυνάμεις. Είναι επίσης ο χώρος με παραπεταμένους πόρους χρήσιμους στην επιβίωση όπως η γεωργική  γη, η έμφυτη τάση φιλοξενίας, η συνύπαρξή του με την θάλασσα και οι επιχειρηματικές ικανότητες παραμελημμένων μελών της.

Ακολουθεί η εκκλησία, που ο πραγματικός της ρόλος προϋπήρχε του χριστιανισμού σαν συγκέντρωση πολιτών στις κλασσικές δημοκρατίες. Η ηθικοπλαστική πλευρά των δραστηριοτήτων της ήταν μέρος του ρόλου της αλλά η κύρια αποστολή της διαχρονικά ήταν η οικοδόμηση ισχυρής κοινωνικής συνοχής σε άμεση διασύνδεση με τους οικογενειακούς πυρήνες. Είναι μεγίστη πρόκληση για την ιεραρχία, υπό το φως νέων πνευμάτων περί θρησκείας σήμερα, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων όπως το έκαναν οι πρόγονοι της σε δύσκολους καιρούς και να αναπτύξει αυτόν τον ακομμάτιστο αλλά κοινωνικοπολιτικό ρόλο για την αναδόμηση της καταρρακωμένης κοινωνικής συνοχής. Προσπάθειες γίνονται αλλά δεν είναι αρκετές.

Στον πολιτικό χώρο, ο ρόλος της δημοτικής αρχής προβάλλει τα εντονότερα συμπτώματα αποσύνθεσης. Η συμπεριφορά των δημοτικών αρχόντων προκαλεί αηδία και κατάθλιψη. Αλλά το συναίσθημα προσωπικής ευθύνης βαρύνει το άτομο. Αντιλαμβάνεται ότι από αυτό το μικροκλίμα της πολιτικής ζωής άρχισε να προδίδει την ηθική του ακεραιότητα πουλώντας την ψήφο του για υλικά ανταλλάγματα και έτσι βρέθηκε απομονωμένος. Ήταν εκεί που γονάτισε σαν ραγιάς για πρώτη φορά.

Παράλληλα, με μια συγκροτημένη οικογένεια και εκκλησία και την δημοτική αρχή ο πολίτης πρέπει να επέμβει στην εκπαίδευση από την μεριά πολίτικης κατεύθυνσης αλλά κυρίως ως γονιός που ενδιαφέρεται και απαιτεί τις υπηρεσίες που χρειάζονται για το μέλλον των παιδιών του..

Τέλος στο εθνικό επίπεδο τα πράγματα είναι εν αποσυνθέσει. Ο πολίτης δεν εμπιστεύεται κανέναν από το πολιτικό κατεστημένο και τα πλοκάμια του.  Βλέπει τη χώρα, με ερασιτεχνικά πειράματα, να βαίνει προς εξαθλίωση με σχεδόν μαθηματικά ακρίβεια. Ξέρει ότι πρέπει να επέμβει και μπορεί να το κάνει εάν βγει από την πολιτική του νάρκη.

Δεν είναι ανήμπορος ο πολίτης αλλά χρειάζεται κουράγιο και δουλειά. Δουλειά πέρα από τον σκληρό αγώνα της επιβίωσης στις παρούσες συνθήκες. Πραγματική συμμετοχή με παρουσία σε ομάδες δράσης πέρα από τα ηλεκτρονικά μηνύματα για να αισθανθεί πολιτικά μέτοχος και να δείξει την δύναμή του. Χρειάζεται μία προσπάθεια σχεδόν υπεράνθρωπη. Αλλά τόσο δύσκολη είναι η πρόκληση, δεν υπάρχουν τρόποι υπεκφυγής.

Οι σοβαροί της παρέας κοροϊδεύουν τέτοιες ιδέες αλλά οι ρομαντικοί δεν αλλάζουν….

48


 

…Οι Αιθεροβάμονες, η Αλλαγή και το Κουράγιο

Άτομα με ανησυχίες, συχνά προσωπικές επιδιώξεις η άλλα κίνητρα δημοσιοποιούν τις απόψεις τους. Κάνουν εκτιμήσεις των γεγονότων συχνά με  επιδιώξεις προσωπικής προβολής αλλά κυρίως καταδικάζουν τους υπευθύνους για την καταστροφική πορεία της κοινωνίας. Τα άτομα αυτά συχνά χαρακτηρίζονται ως αιθεροβάμονες αφού οι προτάσεις τους προβάλλονται θεωρητικές και ανεδαφικές στα πλαίσια της Ελληνικής πραγματικότητας. Αντιμετωπίζονται με ειρωνικά χαμόγελα από τους “σοβαρούς“, αδιαφορία από τους πολλούς και προκλητική άγνοια από το κατεστημένο, παλιό και εν τη γενέσει, που εξακριβώνει την ανυπαρξία δυναμικού για την δημιουργία αντίπαλου δέους στην κυριαρχία του. Όλοι τους σχεδόν μιλούν για μια περίεργη αλλαγή στην κοινωνία που δεν ανήκει στον πολιτικό διάλογο με τον οποίον έχει ανατραφεί το κοινωνικό σώμα. Μια αλλαγή που αφορά τον πολίτη και τον τρόπο με τον όποιον επιχειρεί και διαμορφώνει το πολιτικό του σύστημα.

Έτσι μένουν αιθεροβάμονες, αφού οι αλλαγές που έγιναν και εδραίωσαν την νοοτροπία του συγχρόνου Έλληνα πολίτη ήταν πολύ αλλιώτικες. Τις μελετά κανείς στην ιστορία του σύγχρονου “ελληνικού κράτους”, αλλά εμείς οι γεροντότεροι, που έχουμε ζήσει αρκετές στιγμές για να σχηματίσουμε γνώμη, χρειαζόμαστε λιγότερο την ιστορία. Ακούσαμε από τους παππούδες μας την πραγματική ιστορία της Μικρασιατικής καταστροφής. Αισθανθήκαμε, λόγω ηλικίας, λίγο την αλλαγή του Μεταξά για να πειθαρχήσουμε, νοιώσαμε στο πετσί μας την εμφύλια αλλαγή για να χτίσουμε την κοινωνική μας συνοχή, μας γύψωσαν για την αλλαγή του φοίνικά μια και έτσι βάλαμε μυαλό, μας εκμαύλισαν με την σοσιαλιστική αλλαγή προς τον κήπο των εσπερίδων, μας πρότειναν την νεοφιλελεύθερη αλλαγή και τώρα μας προτείνουν σχέδια που θα μας ξεριζώσουν τελειωτικά από τα δεσμά της ιστορικής συνέχειας της φυλής και θα μας οδηγήσουν στον νιρβάνα της ισοπέδωσης των μαζών ανά την υφήλιο όπου ο παράδεισος της κεφαλαιοκρατίας η κάποιο είδος Κουβανοποίησης.

Για όσους θα απορήσουν για ένα τέτοιο σκεπτικό και θα τολμήσουν την ερώτηση: “υπάρχει τρόπος για αλλαγή νοοτροπίας;” δεν υπάρχει εύκολη απάντηση η δεν υπάρχει καθόλου. Εν πάση περιπτώσει αν η αλλαγή των αιθεροβαμόνων είναι ό στόχος, αυτή αρχίζει με τον Έλληνα πολίτη και τελειώνει σ αυτόν. Τέτοια αλλαγή έχει μια βάση δύσκολη που τα μέχρι τώρα δείγματα δεν την ανιχνεύουν. Χρειάζεται κουράγιο και μάλιστα περισσό μια και το επιχείρημα είναι τιτάνιο. Εάν αρκεστούμε στις απαντήσεις στα γεγονότα της Σκουριάς, ότι η Ελληνική κοινωνία είναι ειρηνική, και στην δημαγωγία ότι εκλέγουμε τον μη χειρότερο αενάως γιατί είμαστε εξαρτημένοι, τότε δεν υπάρχει ζήτημα. Τότε θα πρέπει να εντρυφήσουμε στην έννοια του καλαμπουριού του Μπόμπου που βρίσκεται με την μάνα του μέσα στα μανιασμένα κύματα και την ερωτάει κατά που πέφτει η Αμερική και του απαντάει, “σκάσε και κολύμπα”……

Τώρα σε περίπτωση που μερικοί θελήσουν να πολεμήσουν, γιατί δεν το βάζουν κάτω, ο δρόμος περνά από…

49


 

... την Έρημο

Στα γεγονότα των τελευταίων έξι ετών κανείς διακρίνει στην κοινωνία αισθήματα κόπωσης, απώλειας ελπίδας, απογοήτευσης και μοιρολατρικής υποχώρησης στα σκοτάδια της αδιαφορίας. Στο βάθος, ένα στεντόρειο μήνυμα “δεν γίνεται τίποτα“ έχει κυριαρχήσει πάνω από ανεξάρτητες φωνές απόγνωσης που εκλιπαρούσαν τους κατοίκους της Ελληνικής χερσονήσου να κινηθούν σαν ένα κοινωνικό σώμα, να γεμίσουν το χάσμα μεταξύ “ Έλληνα“  και “Ρωμιού“ και να αναδομήσουν την κοινωνία τους στην σημερινή πραγματικότητα πέρα από πολώσεις γύρο από χρεοκοπημένα ιδεολογικά μορφώματα.

Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 μια μοναδική ίσως ευκαιρία χάθηκε. Η πραγματικότητα του νεοελληνικού κράτους με τις γνώστες οθωμανικές δομές του, τα τζάκια του, τον Δυτικό πιθηκισμό του και όλα τα άλλα παραμένει. Τα άτομα επανέρχονται σιγά σιγά στις παλιές τους συνήθειες. 

Για αυτούς όμως που δεν το βάζουν κάτω, υπάρχει ακόμα μια ελπίδα για το απώτερο μέλλον του έθνους. Την γερασμένη πνευματική ηγεσία του τόπου, που σαν αντίκρισμα που την έθρεψε, τόσο τον πρόδωσε, να την διαδεχτεί μια νέα, αυτή που έρχεται. Είναι η μόνη μας ελπίδα πλέον για να μπορέσουμε να δαμάσουμε το τέρας της υλιστικής κοινωνικής παγκοσμιοποίησης και να περισώσουμε την εθνική μας ταυτότητα.

Εύχομαι αυτή η νεολαία να αντιληφθεί πόσο την περιμένουμε, την ανάγκη να μπει στην κάρδια της ηθικής ερήμου που είναι σήμερα η  πατρίδα μας, να ζήσει μέσα της  και να προσφέρει τα μηνύματα της αναγέννησης που τόσο της λείπουν.

Βγαίνοντας από μια τέτοια πορεία και αν είμαστε τυχεροί μπορεί να συμβάλλουμε στο ξύπνημα της κοινωνίας από τον λήθαργο κατάθλιψης που βρίσκεται…

 

…ξυπνώντας τον Έλληνα ανάμεσα μας

Έξι χρόνια τώρα κοινωνικής κατάρρευσης και αμφισβήτησης κάθε έννοιας εθνικής ταυτότητας, έχουμε καταβληθεί σε έναν ψυχολογικό κόσμο απόγνωσης και κατάθλιψης. Το έθνος ψυχορραγεί, καθώς η κοινωνία βρίσκεται σε δυστοκία να βγάλει από τις σάρκες  της ένα τέρας. Αυτό που γεννιέται από το γενετικό υλικό της “παγκοσμιοποίησης“, τα συμφέροντα μιας τυραννικής πλουτοκρατικής μειονότητας, αριστερόστροφους ιδεολόγους, ερασιτέχνες ηγέτες και τα κύματα μεταναστών με ριζικά διαφορετικές πολιτισμικές ρίζες. Για μας που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην πατρίδα μας, όπου και να βρισκόμαστε σήμερα, πελώρια ερωτηματικά ορθώνονται κάθε μέρα.

50


 

Πώς μπορούμε να ξεφύγουμε; Να ξαναβρούμε την ταυτότητα που μας κληρονόμησαν οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας, με την οποία κατάφεραν να επιβιώσουν ανάμεσα σε αιώνες με τόσες δυσκολίες;

Ας μη βιαστεί κανείς να νομίσει ότι αυτά τα ερωτήματα  έχουν απαντήσεις βασισμένες σε μεγάλες ιδέες και πάνσοφους που τις σερβίρουν. Στα ερωτήματα αυτά κατάφεραν να απαντήσουν οι παππούδες μας, με πολύ λίγη, αλλά κρίσιμη, βοήθεια από απλούς δασκάλους που έβγαιναν από τα σπλάχνα του έθνους και που οι φιλοδοξίες τους ποτέ δεν αφορούσαν την ανάδειξή τους αλλά την επιβίωση του Ελληνισμού.

Επιφανειακά, παραδόξως, οι απαντήσεις τους δεν μπορούν να διατυπωθούν εδώ. Ο λόγος απλός. Το κάθε άτομο έδινε τις δικές του. Αλλά όλοι μαζί με τις δράσεις τους σαν απαντήσεις κατάφερναν να κρατήσουν το έθνος ζωντανό. Κι αυτό είναι η απόδειξη ότι απαντήσεις υπήρχαν.

Είχαν μια κοινή συνισταμένη που τους κατεύθυνε και αυτή ήταν η ταυτότητα τους, το φιλότιμο τους ως μέλη ενός έθνους που επιβίωσε ανά τους αιώνες. Ήταν η κινητήρια δύναμη που τους έκανε υπερήφανους, που τους ωθούσε και που ήταν αδύνατον να εξηγήσουν. Ήταν αυτό που κληρονόμησαν ζώντας με τούς παππούδες τους και τους γονιούς τους και που αυτοί πήραν από τους δικούς τους. Γι’ αυτό κάθε προσπάθεια να διατυπωθεί η ταυτότητα ενός έθνους σαν το δικό μας σε μια γραφή είναι άσκοπη και συχνά εξόχως επιζήμια.

Αλλά, … αλλά, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Το αντίθετο. Όσο διατηρείται η συνύπαρξη γονιών και προγόνων με τα παιδιά τους η εθνική ταυτότητα επιβιώνει. Άλλοτε ορατή, άλλοτε θαμμένη κάτω από στρώματα κατάθλιψης και απόγνωσης όπως σήμερα. Αλλά υπάρχει και βρίσκει την δύναμη και τους τρόπους να κρατήσει το έθνος ζωντανό. Γι’ αυτό είναι ανάγκη, μπροστά στην πρωτόγνωρη απειλή της ισοπεδωτικής τάσης ¨παγκοσμιοποίησης” και ιδεολογιών των αδυνάτων εθνών, για όσους νοιάζονται σήμερα για την πατρίδα να ερευνήσουν αυτούς τους τρόπους και να τους γνωρίσουν στους σημερινούς  Έλληνες.

Οι τρόποι αυτοί ήταν διαχρονικά ανεξάρτητοι από το χρήμα και την δύναμη των ολίγων, λίγο διαθέσιμα στο έθνος στις δύσκολες στιγμές του. Ούτε ακολουθούσαν τους νόμους της « real politique » στις σχέσεις με άλλα έθνη. Ούτε τις πολώσεις ιδεολόγων. Είχαν πάντοτε ως βάση την ψυχική δύναμη της ταυτότητας του έθνους και μια δικαιότερη κοινωνία. Ήθελαν χρόνο να καρποφορήσουν πάνω σε κάτι κοινό. Κάθε πρωτοβουλία, κάθε ενέργεια γινόταν για την επιβίωση του έθνους και όχι για προσωπικά οφέλη και σαν τέτοια γινόταν παράδειγμα προς μίμηση. Τα άτομα που συνέβαλλαν, τους μαθαίνουμε σαν δωρητές, σε υλικά η πνευματικά μέσα. Οι ίδιοι όμως εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους στην πατρίδα που τους έθρεψε, τίποτε άλλο.

Σήμερα αυτές οι εμπειρίες πρέπει να μας φωτίσουν για να ξυπνήσουμε τον Έλληνα που σίγουρα υπάρχει μέσα μας. Το άτομο που γεννήθηκε μέσα στο φως και την μελωδία και που τον εφοδίασαν με μια σχεδόν αχαλίνωτη φαντασία. Με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας ας φωτίζουμε όσον το δυνατόν περισσότερο τις ανιδιοτελής πρωτοβουλίες τέτοιων ατόμων και ομάδων που πονούν και εργάζονται αόρατοι για την πατρίδα. Η επιθυμία τους δεν είναι να προβληθούν οι ίδιοι αλλά να συμβάλλουν στον αγώνα της επιβίωσης του έθνους. Αυτοί είναι που καταφέρνουν να ξεθάψουν την ταυτότητα τους.

51


 

Το παράδειγμα είναι ανώτατη διέγερση στην ψυχή του Έλληνα για να πάρει δίκες του πρωτοβουλίες που ξαφνιάζουν. Αυτό είναι που θα γεννήσει πραγματικά την ελπίδα μέσα από την φαντασία. Η έκπληξη για όλους που μας παρακολουθούν.

Όλοι πρέπει να φωτίσουμε το παράδειγμα. Μας αφορά και μας εμπνέει.

Μ αυτό λοιπόν το υπόβαθρο ίσως μπορέσουμε να διακρίνουμε και να κρατήσουμε κάτι …

 

…την πραγματικότητα που μας αφήνει πίσω της

Η στάση της παλιάς ηγετικής ελίτ, σε όλο της το φάσμα δεν είναι περίεργη. Οι ηθικές αξίες αυτού του μορφώματος που κατατρώγει τις σάρκες της Ελληνικής κοινωνίας καθώς και το καθεστώς καθολικής ατιμωρησίας είναι πλέον εξακριβωμένες. Τα μέλη του στερούνται εθνικής συνείδησης, φιλοπατρίας και συλλογικής κοινωνικότητας και καλύπτουν τους πάλαι κύριους κομματικούς και διοικητικούς σχηματισμούς. Διακατέχονται από την αρχή της συντεχνιακής κυριαρχίας, μια από τις χειρότερες μορφές κοινωνικής καταπίεσης.

Σίγουρα  οι σοφοί του κατεστημένου που διαβάζουν τέτοια σχόλια χαμογελούν ειρωνικά . Μια αναγνώστρια ποιο προσγειωμένη στην πραγματικότητα απάντησε πολύ εύστοχα: "vox clamans in deserto"( φωνή βοώντος εν τη ερήμω) ... Το θέμα είναι πόσο ουτοπιστική είναι μια τέτοια θεώρηση υπό τις παρούσες συνθήκες.

Πολυποίκιλα μηνύματα επιβεβαιώνουν τις χειρότερες προβλέψεις μια και η πραγματικότητα αναδύεται αδυσώπητη και αφήνει πίσω της τον μέσο Έλληνα, καθισμένο στην πολυθρόνα του μπροστά στο κονσερβοκούτι της εντόπιας τηλεόρασης, βαθιά απασχολημένο με τις δόξες της ποδοσφαιρικής του ομάδας και τα ρεάλιτι ή πόρνο σόου. Και αυτό  ενώ η μοίρα του και αυτή των παιδιών του αποφασίζονται από ένα ανήθικο πολιτικό κατεστημένο στο εσωτερικό, περιλαμβανόμενου και του όχλου πίσω από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, σε συνδιαλλαγές με μία ομάδα τεχνοκρατών που προσπαθούν να προστατεύσουν τα συμφέροντα άλλων κρατών.

Λίγες και πλέον εμφανείς από αυτές τις εξελίξεις από το εγγύς παρελθόν.

Η φαρσοκωμωδία των παρελθόντων επιτροπών του Κοινοβουλίου, κάτω από οποιοδήποτε όνομα, όπου πρόβαλε περίτρανα το απυρόβλητο του πολιτικού κόσμου με τα πλοκάμια του. Συνομωσίες μεταξύ κυβερνήσεων της παρέας, αντιπολίτευσης και κόσμου της διαπλοκής για την συνέχιση λήψης μέτρων που πλήττουν καίρια τον μέσο πολίτη και την εθνική του κληρονομιά ήταν ξεκάθαρες. Και στην διαδικασία αυτή ο συσσωρευμένος πλούτος αυτού του κατεστημένου αναμένει αλώβητος, περιμένοντας καλύτερες μέρες για να εμφανιστεί όταν η χώρα θα αρχίσει να πουλάει τα ασημικά της για μια μπουκιά.

52


 

Το κίνημα του `δεν πληρώνω`, που άρχισε αφελώς από μεμονωμένους, οργισμένους και απεγνωσμένους πολίτες, ενδύθηκε συστηματικά από το κατεστημένο σε έναν επικοινωνιακό μανδύα για να χρησιμοποιηθεί κατά βούληση. Ένα μανδύα που πρόβαλλε την άρνηση πληρωμής σαν κοινωνική απείθεια σε βάρος του συνόλου. Ουσιαστική απάντηση στο ερώτημα γιατί τα διόδια έχουν φτάσει εκεί που είναι, κάτι που τα ξεκίνησε όλα, δεν έχει δοθεί.

Τα συντεχνιακά κέντρα προνομιούχων τάξεων πολιτών όπως γιατρών, φαρμακοποιών, υπάλληλων εκλεκτών ΔΕΚΟ, μεταφορέων και τόσων άλλων που είναι μέρος του συστήματος της διαπλοκής προχώρησαν σε κινητοποιήσεις αφάνταστης ταλαιπωρίας για τον απλό πολίτη παρόλο το ότι γνώριζαν πολύ καλά ότι οι αλλαγές που τους αφορούσαν θα νομιμοποιούνταν και πόση δύναμη θα εξακολουθήσουν να έχουν όταν έρθει η ώρα για την μη εφαρμογή των. Μια σπάνια επίδειξη δυνάμεως απευθυνόμενη όχι προς την κυβέρνηση αλλά τον απλό πολίτη για να του θυμίσει τις προθέσεις τους να συνεχίσουν όπως πριν.

Ως εγράφη στον τύπο,  η συντεχνία των δικηγόρων με την μοναδική τους θέση στο κοινοβούλιο έδειξε ήδη την δύναμη της απαιτώντας αλλαγές της τελευταίας στιγμής στο νομοθετικό πλαίσιο για την προστασία κεκτημένων του ευρύτερου κλάδου τους.

Και τέλος η αποκαρδιωτική διαχείριση της υπόθεσης “ξεπουλήματος” της δημόσιας περιουσίας που ξεπέρασε μεθόδους λαϊκίστικης πολίτικης σε κάθε προηγούμενο.  Ένα πολύ σοβαρό θέμα για το μέλλον της οικονομικής ανάπτυξης έγινε ρεντίκολο εξτρεμιστικών απόψεων αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης, εμπλέκοντας την ομάδα των ξένων τεχνοκρατών με απρόβλεπτες συνέπειες.

Όσον για ένα πραγματικό πρόγραμμα πόθεν έσχες που θα μπορούσε να ταρακουνήσει την ραχοκοκαλιά της διαπλοκής μετέπιπτε εις τας καλένδας δια μέσου μεγαλόστομων αναγγελιών περί πατάξεως της φοροδιαφυγής.

Σε απάντηση, η κυβέρνηση Ιανουαρίου 2015, όπως και οι προηγούμενες, υπόσχεται να τα διορθώσει όλα αυτά και το ευχόμαστε. Μόνο που το βαθύ κράτος που θα στηριχθεί είναι το ίδιο και τα νέα του στοιχεία απότοκα του εκπαιδευτικού μας συστήματος, άπειρα και πεινασμένα.

Η λίστα των εξελίξεων που δείχνει την πραγματικότητα να μας αφήνει πίσω με το σύστημα της διαπλοκής αλώβητο είναι ατελείωτη. Τα περιθώρια στενεύουν αποπνικτικά. Μένουν άραγε μονοπάτια για την Ελληνική κοινωνία να ξεφύγει από την ολοκληρωτική καταστροφή;

Στην καρδιά της πρόκλησης δεν είναι η κυβέρνηση, τα απαξιωμένα κόμματα ή οποιαδήποτε οργάνωση. Είναι ο μέσος Έλληνας. Είναι αυτός που μέσα σε μία κουλτούρα αποχαύνωσης και ελάχιστης προσπάθειας μέχρι σήμερα δείχνει να μην αντιλαμβάνεται το μέγεθος του κινδύνου και αντιδρά σπασμωδικά, με εμβρυώδη δυναμισμό αφού στερείται παντελώς πληροφοριών και πείρας για δράση σε μια τέτοια κατάσταση. Νομίζει ότι εκλογές, στις οποίες μπορεί και να απέχει, καθορίζουν τις εξελίξεις χωρίς την ενεργό συνδρομή του ενδιάμεσα.

Το άτομο κανονικά πρέπει να αντιδράσει αλλιώς η πραγματικότητα θα απομακρύνεται σαν οπτασία μιας μοναδικής ευκαιρίας που χάθηκε για πάντα,

Δυστυχώς όμως όλα τα σημάδια είναι αποκαρδιωτικά…

53


 

…παρατηρούμε άρνηση της πραγματικότητας

Στη διεθνή σφαίρα διαφαίνεται ότι μια γιγαντομαχία βρίσκεται σε εξέλιξη ανάμεσα στα μεγάλα χρηματοοικονομικά κέντρα  που ελέγχονται από μία μικρή μειονότητα κατόχων των αποθεμάτων φυσικών πόρων του πλανήτη και των κυβερνήσεων μεγάλων κρατών οι οποίες έχουν χάσει τον έλεγχο αυτής της μειονότητας αφού κατάφερε εγκαίρως να επιχειρεί εκτός κανόνων λόγω της παγκοσμιοποίησης του χρηματοοικονομικού συστήματος. Κατά τραγική συγκυρία η Ελληνική κοινωνία με τον τρόπο που διαχειρίστηκε την οικονομία της τα τελευταία τριάντα χρόνια βρέθηκε, σχεδόν εθελοντικά, στη μέση αυτής της σύρραξης σαν το πρώτο ινδικό χοιρίδιο με ελάχιστες δυνατότητες να επηρεάσει τις εξελίξεις. Απλώς υποφέρει τις συνέπειες της.  Το πείραμα αφορά στην  προσπάθεια αυτής της μειονότητας να καταστρέψει μία κυρίαρχη χώρα σαν παράδειγμα, όπως κατέστρεφε βιομηχανικούς κολοσσούς παλαιότερα, απειλώντας έτσι κράτη για τις συνέπειες προσπαθειών τους να την ελέγξουν.

Αλλά ακόμη και αυτή η διάσταση της πραγματικότητας για την χώρα μας δεν είναι απολύτως αναγκαίο να μας οδηγεί σε λάθος κατευθύνσεις για δράση. Ακούσαμε τις σειρήνες των ΜΜΕ. Υποπέσαμε σαν άτομα στο βαρύτατο αμάρτημα του άκρατου καταναλωτισμού. Χάσαμε τον ηθικό μας προσανατολισμό. Η κατάσταση είναι τραγική, τα περιθώρια να επηρεάσουμε τα γεγονότα φαίνονται σχεδόν ανύπαρκτα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσφερθούμε από μόνοι μας μαζί με τα παιδιά μας για θυσία στον νεοφιλελευθερισμό. Ένα έθνος έχει και άλλες διαστάσεις αντοχής πέρα από τα οικονομικά μεγέθη όπως τα μετράνε οι σύγχρονοι οικονομολόγοι. Στην ιστορία μας έχουμε πολεμήσει σε παρόμοιες  συνθήκες και επιζήσαμε. Οι πατεράδες μας έφαγαν πολλές φορές λαχανίδες και κρεμμύδια και αυτό πρέπει να το πάρει σαν μήνυμα αυτή η μειονότητα που μας στοχεύει. Ακόμα και ένα ινδικό χοιρίδιο που τράφηκε με τροφή που του πρόσφεραν απέξω για τα πειράματα αν είχε θέληση θα μπορούσε να αδυνατίσει μέχρι πέτσας η μέχρι θανάτου με την ελπίδα ότι όσο γίνεται ποιο ευέλικτο και απείθαρχο ίσως μπορέσει ξεφύγει από την φυλακή του. Γιατί σήμερα η Ελληνική κοινωνία ζει μέσα σε μια τέτοια φυλακή και οι μόνες διαφαινόμενες ελπίδες της είναι, να ξεφύγει απολοιπωμένη αλλά δυναμική και να προκαλέσει το ξύπνημα των άλλων χοιριδίων που ακολουθούν και ο Θεός της Ελλάδος.

Δυστυχώς όμως τα μηνύματα από παντού δείχνουν μια κοινωνία ή οποία αρνείται επίμονα να δει αυτήν την πραγματικότητα. Δεν βλέπουμε ή δεν θέλουμε να παραδεχτούμε πόσο εθελοντικά παχύναμε για να μας διαλέξουν για τα πρώτα πειράματα. Δείχνουμε να μην δεχόμαστε την παραμικρή απώλεια βάρους. Πιστεύουμε ότι το να μας τρέφουν άλλοι είναι δικαίωμα μας. Δεν βλέπουμε τον λόγο να πεινάσουμε για να χάσουμε βάρος. Ο κάθε ένας πιστεύει ότι άλλο μέρος του χοιριδίου θα υποφέρει ή και θα πεθάνει. Και έτσι δεν αναγνωρίζουμε την ανάγκη να ενωθούμε και να πολεμήσουμε μαζί. Είναι σαν να προδίδουμε συλλογικά τους προγόνους μας και τα παιδιά μας.

54


 

Αυτή την άρνηση την συναντάμε παντού. Τα κόμματα καυγαδίζουν για το ποιος θα κυβερνήσει ενώ η χώρα είναι στο χείλος της καταστροφής, τα συνδικάτα πολεμούν κάθε προσπάθεια ορθολογιστικότερης διαχείρισης της εθνικών πόρων, το εκπαιδευτικό σύστημα πολεμά κάθε προσπάθεια ανανέωσης του, η δημόσια διοίκηση κάθε προσπάθεια ανόρθωσης της ανύπαρκτης αποτελεσματικότητας της, οι έχοντες κάθε μορφής φοροδιαφεύγουν, η οικογένεια βρίσκεται σε διάλυση, το άτομο παραμένει ουσιαστικά βυθισμένο στην πολυθρόνα του. Ακόμη και οι ‘αγανακτισμένοι’, χωρίς πυξίδα πραγματικότητας, παρασύρονται από τα κύματα του λαϊκισμού και ζητούν να προχωρήσει η χώρα προς την πλήρη εξαθλίωση της.

Ίσως βαίνουμε προς βίαιες εξελίξεις. Μόνον με το θαύμα της αφύπνισης του απλού πολίτη, που θα πρέπει να ζητήσει την απομάκρυνση του πολίτικου κατεστημένου και την λήψη μέτρων έκτακτης ανάγκης, υπάρχει ακόμα μια μικρή ελπίδα για το χοιρίδιο της Ελληνικής κοινωνίας να βγει από την φυλακή έστω και αδύνατο αλλά ζωντανό και ελπίζον. 

Ο Θεός της Ελλάδος δεν είναι αρκετός, Το ξέρουμε όλοι … Συν Αθηνά και …

 

Ένας τρόπος δράσης για τον πολίτη…..

Κάτι κοινό στις χώρες του δυτικού κόσμου και όχι τελείως άγνωστο στην Ελλάδα, είναι οι ονομαζόμενοι `Μη Κυβερνητικοί Οργανισμοί’. Είναι κοινωνικά μορφώματα που δραστηριοποιούνται σε όλους τους τομείς προκειμένου να εκφράσουν την επίκαιρη επιθυμία της κοινωνίας και να επηρεάσουν πολιτικές εξελίξεις. Και τούτο διότι η ζωή δεν σταματά ανάμεσα σε εκλογικές αναμετρήσεις.

Κατά κάποιον τρόπο, το μέτρο προόδου μίας σύγχρονης δημοκρατικής κοινωνίας προσμετράται από την ωριμότητα τέτοιων στοιχείων σε νευραλγικούς τομείς όπως η εκπαίδευση, η έρευνα, η άμυνα, η εξωτερική πολιτική και η οικονομία.

Με την Ελληνική και όχι την θρησκευτική έννοια, είναι `εκκλησιές`, δηλαδή συναθροίσεις ατόμων με κοινό σκοπό που ενισχύει την κοινωνική συνοχή. Εμείς δυστυχώς χρησιμοποιούμε αυτόν τον στρεβλωμένο άκομψο και ξενόφερτο μεταφραστικό όρο. Το έργο μερικών τέτοιων ελληνικών οργανώσεων είναι αξιόλογο αλλά η επιρροή τους στους νευραλγικούς τομείς είναι μηδαμινή. Τούτο είναι κρίμα, ιδιαίτερα διότι ενεργοποίηση συστήματος τέτοιων εκκλησιών με ιδιωτικές πρωτοβουλίες αποξενωμένες από κρατικές η άλλων ειδών επιχορηγήσεις, είναι το βασικό βήμα στις προσπάθειες αναστύλωσης. Αποτελούν τους καταλύτες για κοινωνικές αλλαγές. Και η Ελληνική κοινωνία έχει, ευτυχώς, πελώριο ανθρώπινο δυναμικό για τέτοιες ιδιωτικές πρωτοβουλίες. Πρέπει όμως τα δυναμικά στοιχεία της κοινωνίας μας να διατρέξουν τον κίνδυνο, να πάρουν πρωτοβουλίες. Εμπρός στο φάσμα αφανισμού είναι υποχρέωση τους προ το σύνολο που τους έθρεψε.

55


 

Πριν από μερικά χρόνια όντας στις Βρυξέλλες έζησα ένα δραματικό γεγονός. Μία υπόθεση βιασμού και δολοφονίας μικρών κοριτσιών από αδίσταχτα στοιχεία του υποκόσμου στηριζόμενα σε βρώμικες υποδομές του κατεστημένου. Πέρα από το δράμα αυτών των παιδιών και των γονιών τους αυτό που έφερε πραγματικά δάκρυα ήταν η σύσωμη αντίδραση της κοινωνίας. Τέτοιοι ανεξάρτητοι και αδιάβλητοι μηχανισμοί ενεργοποιήθηκαν για να κατεβάσουν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες σε όλες τις πόλεις του Βελγίου σε μια ειρηνική αλλά παντοδύναμη εκδήλωση απαιτώντας από όλες τις εξουσίες της δημοκρατίας τους να κινηθούν δυναμικά για την απόδοση δικαιοσύνης κάνοντας παράλληλα δομικές αλλαγές. Πράγμα που έγινε. Πόσο μακριά είναι η κοινωνία μας από τέτοια σημάδια συνοχής. Διερωτήθηκα αν ποτέ έγινε μια τέτοια ειρηνική πορεία που να μην την ξεκίνησε ένα κόμμα, ένα συνδικάτο η μία συντεχνία.

Το κυρίως ζητούμενο είναι η επανόρθωση του αισθήματος της κοινωνικής ευθύνης. Είναι η δυσκολότερη πρόκληση διότι απαιτεί ιδιαίτερη επιμόρφωση της κοινωνίας σε κάτι που δεν δόθηκε  στην ώρα του. Εκ πρώτης όψεως, η αντιμετώπιση μιας τέτοιας πρόκλησης, φαντάζει σαν σχήμα οξύμωρο. Όμως ένα δίκτυο εκκλησιών με σκοπό την επιμόρφωση των πολιτών ανεξαρτήτως ηλικίας θα μπορούσε να  ξεκινήσει άμεσα και να φέρει γρήγορα αποτελέσματα με άμεσες επιπτώσεις στο καταβαραθρωμένο ηθικό της ξαφνιασμένης ελληνικής κοινωνίας. Ο Έλληνας πολίτης διψάει για κάτι τέτοιο.

Έπειτα υπάρχει το πρόβλημα του πως ο μέσος πολίτης θα αντιληφθεί το μέγεθος του βάρους που έχει στην πλάτη του και ποιοι είναι οι τρόποι να το αποβάλλει. Είναι μία προσπάθεια ενημέρωσης σε γλώσσα προσιτή για τους απλούς πολίτες. Πάνω σε αυτή θα καταλάβει μόνος του ότι πρέπει να γυρίσει στις μπουάτ του τραχανά των πέντε ευρώ για να διασκεδάσει ως παρέα με πραγματική ελληνική ατμόσφαιρα και να παραδεχτεί ότι το τραγικότερο λάθος του ως έθνος ήταν να αποδεχτεί το όνειρο του ``Αιώνιου δημόσιου υπάλληλου``. Θα δει ότι  μόνον αν παράγει έργο ή προϊόν που είναι χρήσιμο στους άλλους, μέσα και έξω από την Ελλάδα υπάρχει ελπίδα σωτηρίας και αυτή στο μακρύ μέλλον. Και εδώ ένα εθνικό δίκτυο εκκλησιών θα μπορούσε να οργανώσει την απαραίτητη προσπάθεια.

Έπειτα είναι το θέμα άμεσου κοινωνικού ελέγχου όλων των εξουσιών του δημοκρατικού πολιτεύματος  ξεκινώντας από το ανώτατο νομοθετικό πλαίσιο, το σύνταγμα που αλλάζει συμφώνα με τις επιθυμίες του κάθε αδίστακτου εξουσιοθήρα. Όλοι ξέρουμε ότι η κύρια αδυναμία του συνόλου του νομοθετικού μας πλαισίου, απέραντου και μη εφαρμόσιμου, είναι ότι έχει εγκατασταθεί από ένα πωρωμένο πολιτικό σύστημα γενεών κρατώντας το κοινωνικό σύνολο σε μόνιμη ομηρία. Σε άλλες εποχές θα χρειάζονταν επανάσταση για κάποιες βελτιώσεις του και έχουμε πολλές πικρές εμπειρίες από τέτοιες προσπάθειες. Σήμερα ευτυχώς,  όντες μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας σε ένα κόσμο που εκμεταλλεύεται την επανάσταση των τηλεπικοινωνιών σε ένα χώρο μιας κοινωνίας εθνών, έχουμε στην διάθεση μας άλλες εναλλακτικές αλλά πρέπει να τις χρησιμοποιήσουμε.

56


 

Άμεση δραστηριοποίηση των πολιτών σε σχήματα εκκλησιών γύρο από τον έλεγχο κάθε μιας των εξουσιών είναι μία προσπάθεια που πρέπει να αναλάβει το κοινωνικό σύνολο και κάθε υπεύθυνος πολίτης πρέπει να βρει τρόπο να συμμετάσχει. Αν περιμένει βελτιώσεις από τους κρατούντες ματαιοδοξεί. Αναμφισβήτητα υπάρχουν αξιόλογα στοιχεία στον πολιτικό μας κόσμο αλλά και αυτά χρειάζονται την άμεση υποστήριξη του πολίτη για να προχωρήσουν.

Ένα τέτοιο εθνικό κίνημα αντλώντας γνώση από την ιστορία, εμπειρίες άλλων χώρων και κάνοντας χρήση των σύγχρονων τεχνολογικών μέσων αν μη τι άλλο θα δείξει φως στο τέλος της σήραγγας και θα ενθαρρύνει τον Έλληνα να συνεχίσει με αξιοπρέπεια την δύσκολη και μακριά ανηφόρα που τον περιμένει. Και πέρα από αυτό είμαι σίγουρος ότι τα άλλα μέλη της κοινωνίας εθνών που ανήκουμε δεν θα μείνουν αδιάφορα στις προσπάθειες μας. Έχουν και αυτά ιστορίες και δύσκολες περιόδους όταν διεφθαρμένες μειονότητες ασέλγησαν επάνω στο κοινωνικό σύνολο. Δεν θα υπάρξει μεγαλύτερη καταστροφική συνέπεια αυτής της κρίσης από του να οδηγηθούμε έξω από την οικογένεια του Ευρώ.

Όλα όμως θα πρέπει να ξεκινήσουν από τον πυρήνα της κοινωνίας…

 

…την οικογένεια, τον ξεχασμένο κρίκο

Περνάμε ώρες ατελείωτες συζητώντας για την χρηματοοικονομική κρίση της χώρας. Είναι λίγοι αυτοί, κυρίως από την επιστημονική κοινότητα, που από καιρού υπογραμμίζουν την ανάγκη επιμήκυνσης του ορίζοντα της προσπάθειας για να είναι ρεαλιστικός. Τα αρμόδια Ευρωπαϊκά αλλά και παγκόσμια όργανα που ουσιαστικά ελέγχουν τις εξελίξεις του Ελληνικού ζητήματος φαίνεται να έχουν πλέον ενστερνιστεί αυτήν την άποψη.

Η επιμήκυνση του ορίζοντα για την στρατηγική διαχείριση του Ελληνικού προβλήματος από τους ξένους, παρέχει την πολυτέλεια μιας ακόμη χρονικής ανάσας να δράσουμε σε χώρους που πρέπει να αλλάξουμε για να μπορέσει να εφαρμοστεί οποιοδήποτε σχέδιο υπέρβασης. Όλοι αφορούν το άτομο όπου οι αλλαγές είναι εξαιρετικά δύσκολες γιατί επιτυγχάνονται μόνον δια της πειθούς. Ένας τέτοιος χώρος αλλαγών, που ίσως από εκεί όλα εξαρτώνται, είναι η παιδεία.

Αν κανείς διαφοροποιήσει την μόρφωση από την εκπαίδευση και αφήσει την μόρφωση σε αυτό που ονομάζουμε εκπαιδευτικό σύστημα τότε μπορεί να επικεντρωθεί στο αντικείμενο της παιδείας. Σίγουρα το κράτος θα υποστηρίξει ότι και η παιδεία είναι μέρος του ρόλου του άλλα θα πρέπει να δεχτούμε ότι δεν είναι μόνο δικής του αρμοδιότητας. Ο πιο σημαντικός παράγων στην διεκπεραίωση της είναι η οικογένεια. Και αυτή η διαπίστωση φωτίζει μια συνήθως σκοτεινή διάσταση γεμάτη αδυναμίες αλλά και μοναδικές ευκαιρίες υπό τις παρούσες συνθήκες.

57


 

Αισθανόμαστε ότι οι ρίζες της συμπεριφοράς μας ως μέλη του κοινωνικού συνόλου μπαίνουν στα τρυφερά πρώτα μας χρόνια και ότι ιδεολογικές και κοινωνιολογικές θεωρήσεις χτίζονται πάνω τους. Από τις τελευταίες, άλλες ενδυναμώνουν το κοινωνικό σύνολο, διατηρώντας το βιώσιμο με την πάροδο του χρόνου και άλλες το αποδυναμώνουν με εμπειρίες σαν τις σημερινές. Έτσι μια κοινωνία με στιβαρή κοινωνική συνοχή αποτελείται από γονείς που μεταδίδουν αυτή την συμπεριφορά μέσα στην οικογένεια, τον πυρήνα της, στους απογόνους τους που την εκσυγχρονίζουν. Μόνον ισχυρές, στρεβλές και ξενόφερτες ιδεολογικές επιρροές επί μακρόν όπως αυτές που έπληξαν το εκπαιδευτικό σύστημα της δύστυχης χώρα μας μπορούν να τραυματίσουν θανάσιμα αυτή την διαδικασία.

Η κατάσταση του εκπαιδευτικού μας συστήματος είναι γνωστή. Η μεγάλη μάχη για την εθνική ανόρθωση έχει αρχίσει από μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας που σέβονται το κοινωνικό σύνολο, αγαπούν το λειτούργημα τους και αισθάνονται την ευθύνη τους για το μέλλον της νεολαίας  και της παρτίδας. Κάνουν έναν αγώνα σκληρό και χρειάζονται την ενεργό και με πράξεις υποστήριξη γονιών και όλων των πολιτών. Τίποτε δεν μπορεί να υποτιμήσει την κρισιμότητα αυτής της πάλης για το μέλλον της παρτίδας.

Άλλα είναι ακριβώς αυτή η πρόκληση που κρατεί στην σκιά την δίδυμη και ίσως πιο κρίσιμη διάσταση στην παροχή παιδείας στην νεολαία μας, την οικογένεια. Μια διάσταση σχεδόν πλήρως ανεκμετάλλευτη παρόλα τα σημάδια της κατάρρευσης της κοινωνικής συνοχής. Σαν και ο χώρος να θεωρείται μάχη πλέον χαμένη.

Με περισσότερο από μια γενιά με το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα οι υπάρχοντες γονείς δείχνουν να μην έχουν την ικανότητα να αναδομήσουν την κοινωνική συνοχή για τους απογόνους τους αλλά αυτό δεν είναι αληθές. Παραμελούμε εύκολα την δύναμη της παράδοσης. Οι ίδιοι αυτοί γονείς, ακόμη και αν στις εξωτερικές συναλλαγές τους συμπεριφέρονται σαν “Ελληναράδες- όπως τους ονομάζουν τελευταία“ νοιάζονται για τα παιδιά τους. Άλλωστε οι παππούδες που έζησαν σε κάποια κοινωνική συνοχή είναι ακόμη γύρω τους. Αυτή η διαπίστωση είναι ένα εξαιρετικά θετικό στοιχείο για αποτελεσματική αντιμετώπιση της πρόκλησης.

Χρειάζεται όμως συμβουλή από τους φυσικούς οδηγούς, τους ελάχιστους πατριώτες του πνευματικού χώρου που σκέπτονται πέρα από ιδεολογικές αγκυλώσεις. Ένα κίνημα να πείσει την κοινωνία να συμμετάσχει σε ένα πρόγραμμα επιμόρφωσης των γονέων σε απλή γλώσσα για τη σημασία της κοινωνικής συνοχής και τον τρόπο συμβολής τους  στην ενίσχυση της μέσα στην οικογένεια για το μέλλον των παιδιών τους.

Συν Αθηνά …….

Όχι γιατί η Κυβέρνηση δεν θα μπορούσε έστω και δέσμια συμφερόντων να βοηθήσει σε…..

58


 

…ένα απλό βήμα ελπίδας

Η κυβέρνηση του Ιανουαρίου 2015, κάτω από ασφυκτικές πιέσεις από παντού, προσπαθεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις μας προς τους ξένους και να πραγματοποιήσει κάποιο σχέδιο ανάπτυξης χωρίς να χάσει τον εσωτερικό έλεγχο. Αγκομαχεί από την έλλειψη συντονισμού που προέρχεται από τις αντιδράσεις στο βαθύ εσωτερικό της. Αλλά υπάρχει και κάποιος  άλλος χώρος κρίσιμης αδυναμίας όσο σύρεται από το άρμα των μέσων ενημέρωσης και μεγάλων συμφερόντων που εκμεταλλεύεται τα παραπάνω.

Είναι ο τρόπος που επικοινωνεί με τον πολίτη για να τον κρατήσει ενήμερο για την πορεία που ακολουθεί με την πολιτική της, τους κεντρικούς στόχους και την σχετική πρόοδο. Οι κύριοι άξονες είναι γνωστοί. Αφορούν θέματα που από την εφαρμογή τους η όχι προκύπτουν ασαφείς πολιτικάντικες δηλώσεις και μακροοικονομικά μεγέθη που συσκοτίζουν την πραγματικότητα. Έτσι και αλλιώς οι άξονες μας έχουν επιβληθεί και είναι με απλά λόγια: 

~Εκ βάθρων αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης σε ένα σχήμα, μέγεθος και ποιότητα ανάλογα με το μέγεθος της χώρας, το δημιουργικό της δυναμικό και το επίπεδο κοινωνικής ανάπτυξης του Έθνους.

~Πλήρης αναμόρφωση της παιδείας με δύο βασικούς στρατηγικούς άξονες. Έναν μεσοχρόνιο που αφορά στην μόρφωση της νεολαίας για να αντιμετωπίσει την σημερινή πραγματικότητα σε ένα παγκοσμιοποιημένο πλανήτη, οπλισμένη πάνω από όλα με την ανεκτίμητης αξίας εθνική μας παράδοση. Και έναν αμέσου ανάγκης για την αποτελεσματική επιμόρφωση ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας που θα αντιμετωπίσει την πρόκληση επαγγελματικού αναπροσανατολισμού καθώς οι οικονομικές δομές θα αναθεωρούνται εκ βάθρων και εξαιρετικά χρήσιμοι ανθρώπινοι πόροι θα απελευθερώνονται ιδίως από τον δημόσιο τομέα.

~Δημιουργία εθνικού πλαισίου οικονομικής ανάπτυξης των δημιουργικών δυνάμεων της κοινωνίας που δεν πρέπει να συγχέεται με σχέδια ανάπτυξης του κρατικού τέρατος όπως γίνεται μέχρι σήμερα και που μας κατέταξαν στον πυθμένα της λίστας παραγωγικότητας παγκόσμια.

~Δημιουργία δικτύου κοινωνικής ασφάλισης για τους αδύνατους και ιδιαίτερα φτωχούς συνταξιούχους, ανέργους και άτομα με ειδικές ανάγκες, Ειδική μέριμνα για επιχειρηματίες που προσπαθούν αλλά αστοχούν.

~Συγκρότηση σχεδίου μετανάστευσης συμβατό με τις τάσεις στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κύριους άξονες αποτροπή μετανάστευσης της αναντικατάστατης νεολαίας μας και την πλήρη κοινωνική απορρόφηση ξένων που έχουν το δυναμικό να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη και που εγκαθίστανται στην Ελλάδα κάτω από καθαρούς κανόνες.

~Εφαρμογή μίας αποτελεσματικής διαδικασίας πόθεν έσχες για όλους τους πολίτες με προτεραιότητα κραυγαλέες περιπτώσεις κατάχρησης δημόσιου χρήματος και νεοπλουτισμού.

59